แม้นีนจะพยายามตัดสายทิ้งแค่ไหน สุดท้ายพี่ภีมก็โทรมาอยู่ดี จนฉันแนะนำให้นางรับสายซะ เพราะไม่งั้นนอกจากอารมณ์นางจะไม่ดีแล้ว อาจพานทำให้ทำบรรยากาศบนโต๊ะเสียขึ้นได้
“ว่าไงคะ” ยัยนีนพูดสายไป
(...) ฉันไม่รู้หรอกว่าปลายสายนั้นพูดอะไรกันแต่ดูจากสีหน้ายัยนีนแล้ว คงจะถูกเค้นถามว่าอยู่ไหนละมั้ง
“ไม่บอกค่ะ นีนจะอยู่ที่ไหนก็เรื่องของนีน นีนบอกพี่แล้วไงคะว่านีนไม่ได้ชอบพี่แล้ว พี่น่าจะสบายใจที่ไม่มียัยตัวน่ารำคาญคนนี้นะคะ” ยัยนีนเริ่มหงุดหงิดขึ้นเสียงดังขึ้น จนคนร่วมโต๊ะ(ที่ไม่ใช่ฉัน) เอ่ยถามออกไป
“เออ...น้องนีนครับ เป็นอะไรรึเปล่า” ชายหนุ่มที่นั่งข้าง ๆ นีนเอ่ยถาม ยัยนีนที่อารมณ์เสียก็พยายามเปลี่ยนเสียงตอบเขาไปทั้งที่พี่ภีมยังอยู่ในสาย ‘แย่แล้วคงไม่มีอะไรแย่ ๆ ตามมาหรอกนะ’
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ พี่ชายโทรมาเฉย ๆ” นีนยังคงยิ้ม ก่อนจะหันไปสนใจตอบปลายสายอีกครั้ง “ก็บอกว่าไม่บอกไงว่าอยู่ที่ไหน...พี่ไม่ต้อง
