พี่เทมป์เดินนำเร็วมากจนฉันแทบเดินไม่ทัน ไม่รู้ทำไมเขาถึงอารมร์ไม่ดีหรือว่าเป็นเพราะถูกพี่ ๆ สภามาเห็นว่ายืนอยู่กับฉันเข้า ทำให้เขาหงุดหงิดกันนะ
“พี่รอฉันหน่อยสิ ฉันจะตามไม่ทันอยู่แล้วนะ” พอฉันพูดออกมาอยู่ ๆ คนตรงหน้าก็หยุดชะงักดื้อ ๆ ทำเอาฉันชนเข้ากับหลังเขาอย่างจัง
“โอ๊ย!! มันเจ็บนะพี่ ทำไมจู่ ๆ ก็หยุดเดิน”
“เอ้า...เมื่อกี้ก็บอกว่าเดินตามไม่ทัน พอหยุดเดินก็บ่น เธอจะเอายังไงกันแน่” จู่ ๆ เขาก็เหมือนกับโดนรังแตนต่อยมาจากไหนอารมณ์ฉุนเฉียว
“บะ...เบลขอโทษแล้วกันค่ะที่ทำให้พี่ไม่สบายใจ งั้นเบล กลับเองก็ได้ค่ะ” เพราะเขาอารมณ์รุนแรงขนาดนี้ เขาคงไม่อยากเห็นหน้าฉันแน่ ๆ ฉันเลยเลือกที่จะหันหลังกลับแล้วคิดจะขึ้นรถสาธารณะเอง ทว่า...ยังไม่ทันได้ก้าวออกไปมือหนาก็คว้าข้อมือฉันไว้ก่อนจะดึงอย่างแรงจนฉันเซ...เขาเดินลากฉันไปแบบนั้นพร้อมสบถไม่พัก
“ทำไม จะให้ไอ้นั่นไปส่งรึไง...มากับฉันแต่อยากกลับกับมันเห
