“นี่...นี่...ยัยเบล”
“ห๊า...ว่าไงเหรอ” ยัยนีนที่กำลังขับรถเรียกฉันให้ได้สติ
“ฉันถามแกไปตั้งหลายรอบก็ไม่ตอบ เหม่ออะไรกันย่ะ”
“แกถามอะไรล่ะ ถามอีกรอบดิ...”
“เฮ้อ...ถามว่าอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม” เสียงของยัยนีนเหมือนจะไม่สบอารมณ์นิด ๆ
“เอา...” ฉันที่กำลังจะตอบ ยัยนีนดันพูดแทรกขึ้นมาก่อน
“อย่าตอบว่า อะไรก็ได้เชียวล่ะ”
“เหมือนรู้ทันชะมัด ฉันเบื่ออาหารทะเลแล้ว ไปหาอาหารญี่ปุ่นกันดีไหม อย่างเช่นราเมนเป็นไง” ฉันเสนอไป
“ก็ดีเหมือนกัน ไม่อยากกินข้าว อยากกินเส้นมากกว่า แต่ที่นี่จะมีร้านไหนดี ๆ ไหมนะ”
“เดี๋ยวฉันเสิร์จหาแปบ” ในเมื่อฉันเป็นคนเสนอแนะ ฉันจึงต้องเป็นฝ่ายหาร้านเอง จนฉันไปเจอกับรีวิวร้านหนึ่งน่าทานมาก ๆ จึงเลือกที่นั่นไป
เรามาถึงร้านราเมนริมทะเลแห่งหนึ่ง เป็นร้านเล็ก ๆ หน้าร้านสไตล์มินิมอล... เพียงแค่เปิดประตูเข้าไปกลิ่นหอมกรุ่นของเส้นสดทำเองก็ลอยตีหน้าฉันกับนีน เรามองหน้ากันก่อน
