“...” ฉันค่อย ๆ เหลียวไปมองพี่เทมป์ที่นั่งปลายเตียงที่เจ็บหว่างขา และมองหน้าฉันด้วยความโกรธ “อะ...แองเจิ้ลคือใครคะ”
“ไม่ต้องมาทำไขสื่อ ตัวจริงของแองเจิ้ล คือเธอไม่ใช่รึไง”
“ฮ่ะ...ฮ่ะ...ฮ่ะ ฉันจะเป็นแองเจิ้ลได้ยังไงคะ คนนั้นไม่เห็นเหมือนฉันเลย” ฉันตอบปฏิเสธไปด้วยใบหน้าเจื่อน แน่นอนว่าจะให้เขารู้ไม่ได้
“อ้าวเธอรู้เหรอ...ว่าแองเจิ้ลที่ฉันพูดคือใคร”
‘ซวยแล้ว!! ฉันพูดอะไรออกไปเนี่ย แล้วอีกอย่างรูปที่ฉันส่งให้พี่เทมป์ตอนฉันเป็นผู้โชคดีก็ใส่หน้ากากแถมไม่เหมือนตอนนี้สักนิด เขาอาจจะแค่คิดว่าฉันคล้ายเลยพูดแบบนั้น ต้องเป็นแบบนั้นแน่ ๆ ห้ามเลิ่กลั่กเด็ดขาดตัวฉัน’
“จะรู้จักได้ยังไงกันคะ แค่เคยได้ยินชื่อผ่าน ๆ หูค่ะ ฮ่ะ...ฮ่ะ”
“งั้นเหรอ...เดี๋ยวขอเปิดดูรูปก่อนนะ รูปเปลือยที่มีอยู่ มองยังไงก็เบลนะ จุดไฝตรงไหล่ก็เป๊ะ แต่เอาเถอะในเมื่อน้องเบลบอกว่าไม่ใช่ตัวเองก็แล้วไป สงสัยต้องเอารูปนี้ไปโพสต์สาธารณะ
