ฉันเดินออกจากบริเวณจัดงานกิจกรรมพร้อมข้าวกล่อง ปลีกตัวออกมาเพื่อหนีออกจากสถานการณ์ที่อึดอัดและหาที่สงบเพื่อกินข้าวให้อิ่มหนำ ฉันเลือกที่จะไปนั่งใต้ต้นไม้ริมแอ่งน้ำของมหาลัยที่แสนร่มรื่น
“ยัยนีนคงกลับคอนโดไปแล้วละมั้ง ไม่ตอบกลับข้อความฉันเลย” ฉันพึมพำออกมาก่อนจะตักข้าวเข้าปาก “หืม...ข้าวกล่องอร่อยแฮะ หรือเป็นเพราะฉันเหนื่อยกันนะ” ฉันกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยพอทิ้งอิ่มหนังตาก็หย่อน ยิ่งบรรยากาศร่มรื่นแดดไม่แรง และตรงนี้ผู้คนก็ไม่ได้เยอะมาก การจะพิงต้นไม้งีบสักแป๊บคงไม่เป็นไรมั้ง ยังไงก็ไม่มีของมีค่าอะไรติดตัวอยู่แล้ว
“งีบหน่อยดีกว่าเรา” ฉันหลับตาลงจากนั้นก็เข้าสู่ห้วงนิทราแบบไม่แค่สายตาใคร...(Zzz)
ไม่รู้ฉันเผลอหลับไปนานแค่ไหน ดวงตาที่ปิดสนิทค่อย ๆ ลืมตื่นขึ้น ขยี้ตาเบา ๆ ให้มองเห็นได้ชัดก่อนจะลุกขึ้นบิดตัวขี้เกียจไปมา
“โอ๊ย ล้าจัง...” ฉันมองซ้ายมองขวาก็พบว่าผู้คนเบาบางไปมาก แถมเสียงจากบูธต
