“เบล...ทำไมจู่ ๆ ดื่มเยอะขนาดนั้น” ปานที่นั่งใกล้กันเห็นฉันยกดื่มไม่พัก ฉันเองก็ลืมตัวยกดื่มมันราวกับเป็นน้ำเปล่า ทั้งที่ปานก็บอกไว้แล้วว่าชงเข้มเพราะเห็นว่าฉันนาน ๆ ทีจิบ
‘ฉันอารมณ์เสียไง แค่เห็นก็รู้สึกหงุดหงิดไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน’
แอบชอบเขานะใช่...เพราะภาพตอนเด็กของเขาที่แสนอบอุ่นกับลูกกวาดนั้นยังตราตรึงใจ แต่ฉันมั่นใจนะว่าไม่ได้คิดอยากได้เขาให้มาอยู่ข้างกายขนาดนั้น แต่ทำไมกันพอเห็นเขาอยู่กับผู้หญิงอื่น...ใจฉันถึงเจ็บ ความเมาอาจทำให้ฉันดีขึ้นก็ได้ ฉันเลยเลือกที่จะดื่มมันไม่หยุดจนลืมคิดถึงขีดจำกัดตัวเอง
เสียงเพลงเปลี่ยนมู้ดเป็นเพลงฟังสบาย ๆ ให้คนที่เต้นหนักได้ผ่อนคลายลง ฉันนั่งโยกไปตามเสียงเพลงช้า ๆ เพราะเริ่มมึนหัวสุด ๆ ยัยโมกับปานก็ออกไปสุงสิงกับรุ่นพี่วิศวะคนอื่น ๆ (ก็เมากันหมดนั่นแหละ)
“น้องเบลไหวไหมครับ ดูเมามากนะ” ฉันที่ก้มหน้าดื่มอย่างเดียวเริ่มรู้สึกตาพร่ามัวและสัมผัสได้ว
