สองสามวันที่ผ่านมาฉันไปเรียนอย่างเคย รอยต่าง ๆ เริ่มจางลงไปมาก สภาพร่างกายก็ดีขึ้นแม้จะยังล้าอยู่บ้างนิดหน่อย ก็นะตอนนี้ฉันเหมือนคนที่ไม่เคยออกกำลังกาย แต่ดันไปวิ่งมา 20 กิโลเมตร อาการปวดเนื้อปวดตัวมันก็ใช่ว่าจะหายได้ในวันสองวันจริงไหมล่ะ
ตั้งแต่วันนั้นฉันไม่เจอพี่เทมป์อีกเลย แน่นอนว่าไม่ใช่พยายามตามหาเขาหรอก แต่ฉันกำลังหลบเลี่ยงที่จะเจอพี่เขามากกว่า สภาพฉันแบบนี้ขืนกลับไปเจอเขามีหวังโดนแซะ โดนแซวไม่หยุด อีกอย่างฉันยังไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เขาทิ้งทวนไว้ว่าอยากซ้ำแล้วซ้ำอีกนั้นพูดจริงหรือพูดเล่นกันแน่ ถ้าต้องเจอแบบนั้นบ่อย ๆ ก็ออกจะสยองอยู่นะ ถึงแม้ฉันจะมีความสุขมากก็ตาม แต่ก็ต้องคอยย้ำเตือนตัวเองเสมอว่ามันไม่ได้เกิดจากความรัก แต่เกิดจากความใคร่และข้อตกลงเท่านั้น
ตอนนี้ฉันกับนีนนั่งอยู่ม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ใกล้ ๆ กับโรงอาหารเพราะไม่อยากนั่งอึดอัดกับคนที่พลุ่งพล่านไม่พัก
“เบล...แกปวดหัวอยู่รึ
