ฉันเดินตามหลังพี่เทมป์เพราะไม่กล้าจะเดินข้าง ๆ เขาหรอก เพราะแค่นี้คนก็มองเขาเยอะมากพอแล้ว ใบหน้าดุจฟ้าประทาน ยิ่งไฟนีออนสะท้อนความเปล่งประกายของเขา ยิ่งทำให้ดูเจิดจรัญ ตัดมาที่ฉันก็ไม่ได้แย่หรอก เพียงแต่ลุคการแต่งตัวของฉันมันขัดกับใบหน้า แถมแว่นกรอบเงินก็พานทำให้ดูเด็กใส ๆ ไม่เหมาะกับลุคพี่เขาเท่าไหร่ ถ้าคนจะมองคงมองเป็นน้องสาวกับพี่ชายสุดเท่กระมัง
“จะกลัวทำไมนักหนา เดินห่างเป็นวาขนาดนั้นจะได้กินข้าวไหม” เขาพูดเหมือนเร่งฉันให้เดินไปใกล้ ๆ ซึ่งฉันก็ทำตามแต่โดยดี
“ฉันไม่ได้กลัวพี่ ฉันกลัวสายตารอบข้าง พี่ไม่เห็นรึไงคะพวกเขามองพี่ตาเป็นประกายขนาดนั้น พี่หล่อจะตายไป ถ้ามีคนรู้จักมาเห็นพี่เดินกับฉันมีหวังประวัติเสียหายแน่” พูดจบเขากลับถลึงตาใส่ฉัน ‘ฮะ...ฉันพูดอะไรผิดล่ะ’
“เธอกำลังจะบอกว่า เดินกับฉันทำให้ประวัติตัวเองเสียงั้นเหรอ” เขาดูจริงจังมาก จนฉันต้องโบกมือปฏิเสธทันควัน
“ไม่ใช่แบบนั้นซะห
