Dijvar telefonu kapatıp üstünü giyindi. Çıkmadan önce aynada son bir kez kendine baktı. Gecenin bu saatinde bebekleri için ayaklanmisti. İstemsizce oluşan tebussumu olduğu durumdan ne kadar memnun olduğunu gösteriyordu. Çok geçmeden evinden çıkıp konağın kapısına geldi. İdâl çoktan kapıya çıkmış onu bekliyordu. İdâl onu görmesiyle üstüne takındığı masumane hal ile konuştu.
— çok fena aşeriyorum!
Dijvar, derin bir iç çekti. "Yine mi?" diye düşündü. İdâl'in hamileliği boyunca zaten sayısız kez bu durumu yaşamıştı ve yasacakti. Daha yeni başlıyordu.
— Peki, bu sefer ne istiyorsun?
İdâl biraz duraksadı, sonra heyecanla söyledi:
—myrica rubra
Dijvar gözlerini kıstı.
— bugün ki meyve mi?
—evet,Evet! Ne olur ne olur, sen halledersin!
Dijvar derince sıkıntılı nefesler aldı. Almam dese kıy
