Sabahın ilk ışıkları daha dağların yamacına düşmeden, Karahan Konağı’nın avlusu ayaktaydı. Güneş henüz uyanmadan, insanlar çoktan nefes almıştı.
Köyün yukarısından, taş yollardan atların ayak sesleri geliyor, yandaki ovada çoban düdüğü duyuluyordu.
Ama esas gürültü… Konağın içindeydi.
Kazanlar kurulmuş, etler sabaha karşı ocağa verilmiş, kadınlar yazmalarını kollarına bağlamış, bir oraya bir buraya koşturuyordu.
Bir yanda kına gecesinden kalan minderler toplanıyor, diğer yanda erkekler alay için hazırlık yapıyordu.
Karahan Aşireti, Kılıçhan Aşireti, Yılmaz Aşireti, Yiğiter Aşireti, ve diğer dağ köylerinden gelen misafirlerle birlikte avluda yüzlerce kişi vardı.
Karahan Ağa olarak bilinen Ağit, sabah serinliğinde konağın üst katında hazırlanıyordu.
Alt katta ise telaşın merkezinde ol
