SUNA
Seyithan’a son sözlerimi söyleyip, arkami döndüm. Bunu kendi kendime evde çalışırken bile canım yanarken şimdi kalbim acıdan kıvranıyordu. Gözyaşlarım akmasın diye direnip, tabelayı takip ederek lavabonun yolunu tuttum. Henüz düğün tam olarak başlamadığı için, çok fazla kişide yoktu. O yüzden lavabonun boş olmasından yararlanıp, hıçkırarak ağlamaya başladım. O kadar zor nefes alıyordum ki ruhum öyle acı çekiyordu ki. Sanki gerçekten kalbime bir darbe almıştım.
Daha önce Seyithan‘ı terk ederken yaşadığım benzer acı geldi gözlerimin önüne. O zaman becerememiştim. Gelip beni kaçırmıştı ama o zaman beni sevdiğine eminken, yaşadıklarımızdan sonra buna olan inancım yerle bir olmuştu. Şu an aldığım kararın ne kadar doğru olduğunu, benim canımı tek sözüyle yakabilecek bir adamın yanında o
