“It’s good to see you here, Kelly. Hindi ko inaasahang magkikita tayo dito,” nakangiting sabi niya sa akin.
Napangiti ako. And it was awkward how I can’t look at him directly in his eyes.
“Ah-” tumango na lang ako saka umiwas ng tingin.
“You want to have lunch?”
“May alam akong restaurant doon sa unahan. ‘Yun ay kung okay lang sa’yo.” paanyaya niya.
I wanted to reject his offer pero biglang kumulo ang sikmura ko at nagutom ako bigla. Alangan naman tanggihan ko pa? Not to mention na gusto ko rin naman siyang makasama.
Ewan ko ba! Ang gulo gulo ng pag-iisip ko. May kung anong bumubulong kasi sa utak ko nakakainis!
“Si-sigurado ka? I mean wala ka bang lakad or baka may gagawin ka. You know, baka may plan ka na for lunch.”
Damn! Why did I just ask that kind of question! How Stupi
