ตอนที่ 5 ทำข้อตกลง
1346 Words
หลังเดินออกมาจากร้านเสื้อผ้าเอริคก็ตัดสินใจถามเกวลินอีกครั้ง
“อยากกินอะไร”
“……”เกวลินไม่ตอบ
“เกลพี่ถามว่าอยากกินอะไร อย่าดื้อ”เขาทำเสียงดุเธอ เธอไม่ตอบแต่ชี้ไปที่ร้านสเต๊ก ก่อนจะเดินนำหน้าเขาเข้าไปในร้าน เอริคได้แต่ถอนหายใจให้กับความดื้อรั้นของเธอ เกวลินจากที่น้อยใจอยู่เมื่ออาหารเข้าปากก็ยิ้มแย้มแจ่มใสเปลี่ยนไปเป็นคนละคนกับก่อนหน้านี้เลย เอริคที่นั่งสังเกตุอาการของเธออยู่ก็พลอยโล่งใจไปด้วยที่บรรยากาศไม่แย่อย่างที่คิด
“เอาของหวานมั้ย”
“ได้หรอคะ”เกวลินถามเขาด้วยน้ำเสียงดีใจ
เอริคไม่ตอบแต่ยักคิ้วให้เธอเป็นการตอบรับแทน
“เกลอยากกินบิงซูได้มั้ยคะ ไม่ได้กินนานมากแล้ว”
“ไปสิ”เขาตอบรับแบบไม่ต้องคิด
ตลอดเย็นวันนั้นเขาตามใจเธอทุกอย่าง อยากทำอะไรหรือทานอะไรก็ไม่ขัดสักคำ จนกลับมาถึงบ้าน
“ขอบคุณนะคะสำหรับวันนี้”
“เป็นสิ่งที่ควรทำอยู่แล้ว ไม่ต้องขอบคุณ”
“เอ่อ…เกลว่าเรามาทำข้อตกลงในการอยู่ร่วมกันดีมั้ยคะ หกเดือนนี้เราจะได้อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข”เกวลินตัดสินใจบอกชายหนุ่มหลังจากคิดเรื่องนี้มาทั้งคืน
“ในฐานะที่พี่เอริคเป็นเจ้าของบ้านเกลให้พี่บอกเงื่อนไขของพี่ก่อนเลยค่ะ”เกวลินบอกชายหนุ่มหลังจากที่วิ่งไปเอากระดาษกับปากกามาเตรียมตัวจด
“ไม่มี”เขาตอบเสียงเรียบ
“คะ ไม่มีเงื่อนไขอะไรเป็นพิเศษเลยหรอคะ เช่น ห้ามเกลเข้าพื้นที่ส่วนตัวอย่างห้องนอน ห้องทำงานอะไรทำนองนี้น่ะค่ะ เอ่อ..คือเกลแค่ยกตัวอย่างให้ฟังค่ะ”เธอรีบบอกเขาเพราะเห็นว่าตัวเองพลั้งปากพูดสิ่งที่ไม่เหมาะสม
“ไม่มี”เขานั่งไขว่ห้างบอกหญิงสาวอีกครั้ง
“ถือว่าเกลถามแล้วนะคะ จะเสียใจภายหลังไม่ได้นะคะ”
“พูดเงื่อนไขของตัวเองมาสิ”
“1.ห้ามเข้าห้องเกลก่อนได้รับอนุญาต 2.ห้ามแตะเนื้อต้องตัว 3.ห้ามโมโหหรือโกรธจนลงไม้ลงมือหรือทำลายข้าวของ 4.ไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวของอีกฝ่าย”
“หมดแล้วมีแค่นี้ค่ะ”
“ได้ ตามนั้น”เอริคตกลงทั้งที่ไม่ค่อยชอบใจนัก เพราะเขาไม่ชอบให้ใครมาบังคับ แต่เพื่อความสบายใจของอีกฝ่ายเขาจึงไม่โต้แย้งกับสิ่งที่เธอเสนอ ส่วนเกวลินเมื่อบอกเงื่อนไขของตัวเองแล้วก็เขียนลงกระดาษ 2 ชุดให้เขาและเธอคนละชุดพร้อมกับลงชื่อกำกับ
“พี่เอริคเซ็นชื่อรับทราบด้วยค่ะ”
“ต้องลงชื่อด้วย”
“อือฮึ”
เขาจำต้องจับปากกามาเซ็นโดยไม่เต็มใจนัก
“นี่ของพี่เอริค ส่วนนี่ของเกลเก็บไว้คนละชุดนะคะ อ้อเกลขอถามเรื่องนึงค่ะคือว่าป้าพิศมาทำงานกี่โมงกลับกี่โมงคะ”
“แปดโมงกลับห้าโมง บางวันก็มาแป๊บเดียว ถ้าอยากได้อะไรโทรเรียกได้ บ้านป้าเขาอยู่ซอยใกล้ๆ ถ้าวันไหนมีธุระอยากให้แกช่วยถึงเย็นก็บอกแกได้”
“แล้วทำไมไม่ให้ป้าเขาอยู่ที่นี่ล่ะคะ”
“ชอบอยู่คนเดียว”เขาตอบเธอสั้นๆแต่ทำให้เกวลินสะดุ้งเล็กน้อยเพราะกลัวว่าตัวเองจะเข้ามาสร้างความลำบากใจให้เขา
“แล้วข้าวเช้า ข้าวเย็น พี่เอริคไม่ทานหรอคะ”
“ข้าวเช้าไปทานออฟฟิศ ข้าวเย็นสั่งเอา”
“เอ่อ….ถ้าเกลจะขอทำกับข้าวทานเองบ้างจะได้มั้ยคะ”
“ตามใจ”
“แล้วปกติข้าวเช้าพี่เอริคทานอะไรคะ”เมื่อได้ยินคำถามชายหนุ่มหันมองหน้าหญิงสาวทันทีพลางเลิกคิ้วด้วยความสงสัย
“ก็เผื่อเกลทำข้าวเช้าจะได้ทำเผื่อไว้ให้ด้วยไงคะ ถ้าไม่ทานก็ไม่เป็นไรค่ะ”
“กาแฟดำ กับอะไรก็ได้”เขาตอบเธอเสียงเรียบ
“พรุ่งนี้เกลขอไปเจอเพื่อนหน่อยนะคะ”
“ไปยังไง ให้ไปส่งมั้ย”
“คะ ไม่ต้องค่ะ เกลไปเองได้”
“งั้นก็เอาเบอร์ติดต่อกับไลน์มาเผื่อมีอะไรฉุกเฉิน”
“ค่ะ” ทั้งคู่แลกเบอร์ติดต่อกันก่อนเกวลินจะขอตัวขึ้นห้องไปพักผ่อน
….เช้าวันถัดมา….
เมื่ิอเอริคแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยกำลังเดินออกไปทำงาน สายตาก็เหลือบไปเห็นเกวลินกำลังจัดโต๊ะอาหารอยู่จึงเดินเข้าไปหาเธอ
“มาแล้วหรอคะ มาทานข้าวก่อนนี่ค่ะกาแฟดำของพี่ ส่วนนี่ข้าวเช้า ดื่มกาแฟอย่างเดียวเดี๋ยวจะปวดท้องต้องทานข้าวด้วย”
เขามองไปในจานเห็นไข่ดาว ไส้กรอกและสลัดจัดวางในจานอย่างสวยงาม 2 ชุดน่าตาน่าทานมากทีเดียว
“นั่งค่ะ ทานก่อนค่อยออกไป”เอริคนั่งลงทานข้าวตามคำสั่งของเธออย่างว่าง่าย อาหารง่ายๆแต่กลับทำให้เขารู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก นานมากแล้วที่ไม่มีคนนั่งทานข้าวเช้าเป็นเพื่อนตั้งแต่เขาย้ายกลับมาอยู่ที่เมืองไทยก็ใช้ชีวิตคนเดียวมาโดยตลอด สิ่งที่เธอทำให้เขาแม้จะดูเล็กน้อยแต่กินใจเขามาก ทั้งคู่ทานข้าวเงียบๆจนอิ่มเกวลินจึงเก็บจานไปล้าง
“อ้าว ยังไม่ไปทำงานอีกหรอคะ”เกวลินแปลกใจเมื่อออกมาจากห้องครัวยังเห็นชายหนุ่มนั่งอยู่
“จะออกไปรึยัง เดี๋ยวพี่ไปส่ง”
“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวเกลไปเองยังไม่ได้อาบน้ำเลยค่ะ นี่ก็จะแปดโมงแล้วเดี๋ยวพี่เอริคไปทำงานสาย”เธอบอกเขาด้วยความเกรงใจ
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวไปส่งไปอาบน้ำสิ”
เมื่อรู้ว่าขัดเขาไม่ได้เธอจึงรีบขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว ส่วนเอริคก็โทรบอกลูกน้องว่าวันนี้จะเข้าสายหน่อย ทำเอาคนปลายสายอย่างเจมส์งงว่าทำไมอยู่ๆเจ้านายตนถึงมาทำงานสายเพราะร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นเขามาสายเลยสักครั้ง ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมาเกวลินก็รีบลงมาในชุดเดรสสายเดี่ยวกระโปรงยาวบานสีขาว เผยให้เห็นช่วงคอและไหล่ แต่งหน้าอ่อนๆ แก้มแดงระเรื่อ ริมฝีปากสีชมพู รวบผมไว้ด้านหลัง
“มาแล้วค่ะ”
ชายหนุ่มไม่พอใจกับชุดที่เธอใส่นักแม้ว่าช่วงอกจะไม่เว้าลึกลงมาจนเห็นร่องอกก็ตาม เพราะเขามองว่ามันดูโป๊เกินไป
“ไปเอาเสื้อคลุมมาใส่”
“คะ?”เธอถามด้วยความงง
“พี่บอกว่าไปเอาเสื้อคลุมมาใส่ หรือจะให้พี่บอกน้ามาลาว่ามาอยู่ที่นี่ไม่กี่วันก็แต่งตัวแบบนี้ออกไปข้างนอกแล้ว”
“พี่เอริค!!”เธอขึ้นเสียงใส่เขาแต่ก็ยอมเดินกลับขึ้นไปหยิบเสื้อคลุมมาใส่ เพราะขี้เกียจทะเลาะกับแม่
“พอใจยังคะ”เธอเดินหน้ามุ่ยลงมา
“หึ”เอริคหัวเราะในลำคอด้วยความพอใจ
…ร้านเบอเกอรี่…
“ถึงแล้วค่ะร้านนี้ ร้านของเพื่อนเกลเอง”
“ตอนเย็นให้มารับมั้ย”
“ไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวเกลกลับเอง”
“ไม่หลงทาง”เขาถามย้ำเธอ
“ไม่หลงค่ะ เกลโตแล้วนะคะ ไปทำงานได้แล้วค่ะสายมากแล้วขอบคุณที่มาส่งค่ะ”พูดจบเธอก็รีบลงรถเดินเข้าร้านไปหาเจนเพื่อนรักทันที เจนเป็นเพื่อนสนิทคนเดียวของเกวลินตอนอยู่ที่เมืองไทย ก่อนที่ครอบครัวของเธอจะย้ายไปทำธุรกิจที่ต่างประเทศ แต่ทั้งสองคนก็ติดต่อกันตลอดแม้จะไม่ได้เจอกันนานหลายปีก็ตาม
“ยัยเจน”เกวลินวิ่งไปกอดเพื่อนรักด้วยความดีใจ
เอริคเมื่อเห็นสาวๆเจอกันแล้วก็ขับรถออกไปทำงาน
“จะห่วงเขาทำไมไอ้ริค ยัยเด็กนั่นแสบจะตาย”เขาบ่นให้ตัวเอง
- Writer
