ตอนที่ 13 รับผิดชอบ

1412 Words

“ปวดหัวจัง”เกวลินบ่นหลังจากลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า “เอ๊ะ ไม่ใช่หมอนข้าง”เธอเอามือลูบคลำไปทั่วแผงอกแกร่งของเอริค และเงยหน้าขึ้นมองคนตัวโตที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ หมอนที่เธอกอดทั้งคืนคือตัวเขา ยิ่งคิดก็ยิ่งเขินทำตัวไม่ถูกจะมุดตัวลงไปใต้ผ้าห่ม “จะหลบไปไหน ยัยตัวแสบ”เอริคที่รู้สึกตัวตั้งแต่เธอดิ้นยุกยิกเรียกให้หยุด เกวลินยื่นหน้าออกมาจากผ้าห่มพร้อมรอยยิ้มแห้ง “เมื่อคืนเราไม่ได้…เอ่อ…มีอะไรกันใช่มั้ยคะ” “ไม่มี” “เฮ้อ ค่อยยังชั่วนึกว่าเมาแล้วเผลอ…” “แค่จูบ”เขาตอบเธอเสียงนิ่ง “ห๊ะ!!!อะไรนะคะ อีกแล้วหรอเนี่ยยัยเกล ไม่น่าดื่มเยอะเลย”เธอบ่นตัวเอง “อีกแล้ว”เขาเลิกคิ้วถามเธอด้วยความสงสัย “กับใคร” “ไอ้พี่เอริคบ้า”เธอทุบไปที่อกแกร่งของเขา “จะใครล่ะที่ขโมยจูบแรกของเกลไป อุตส่าห์เก็บรักษามาตั้งนาน” “คืนนั้นรู้เหรอว่าเกิดอะไรขึ้น” “เอ่อ..จำได้ลางๆค่ะ” “แต่ไม่คิดจะรับผิดชอบ” “รับผิดชอบอะไรคะ เกลเป็นผู้หญิงเกลเสียหายนะ พี่ต้องรับผิดชอบเกลสิถึงจะถูก” “ใครเริ่มก่อนจำได้มั้ย”เขาถามพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้ทำทีจะจูบเธอเพื่อระลึกความหลัง “พอแล้วค่ะ เกลจำได้” “งั้น วันนี้ก็รับผิดชอบ” “ให้รับผิดชอบอะไร” “พาเที่ยว” “ได้ เกลไปอาบน้ำก่อน”จบประโยคเธอรีบวิ่งเข้าห้องน้ำอย่างไว เขายิ้มและคิดว่าถ้าเธอรู้ว่าเมื่อคืนมากกว่าจูบจะรู้สึกยังไงนะ แต่ก็ช่างเถอะอย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ทำอะไรเกินเลยไปมากกว่านี้ ให้รู้เท่านี้พอแล้ว “อยากไปเที่ยวไหนคะ” “เป็นไกด์ต้องพาไปสิ”เอริคบอกเธอขณะนั่งทานข้าวเช้าที่ห้องอาหารของโรงแรม “เรื่องเยอะ”เธอทำหน้ามุ่ยว่าเขา ขณะที่กำลังเคี้ยวอาหารอยู่เต็มปาก “มูมมามตั้งแต่เด็กจนโตเลยนะยัยเด็กอ้วน”เขาว่าเธอพลางหยิบผ้าเช็ดริมฝีปากที่เลอะซอสให้เธอ เกวลินตกใจกับการกระทำที่แสนอ่อนโยนของเขาแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธเขาแต่อย่างใด “ขอบคุณค่ะ” “ขอเกลหาข้อมูลก่อนว่าในจังหวัดมีที่เที่ยวอะไรบ้าง” “ตามสบาย”จริงๆเขาไม่ได้อยากเที่ยวเลยซักนิดแต่อยากพาหญิงสาวไปเปิดหูเปิดตาบ้าง เพราะตั้งแต่เธอย้ายกลับมาเป็นเวลาเกือบสามเดือน ก็ทำแต่งานอย่างเดียว จะไปเที่ยวก็แค่ร้านเบเกอรี่ของเจนเพื่อนรักและห้างสรรพสินค้าเท่านั้น “คุณแม่จองโรงแรมไว้ให้อีกคืน แต่ไม่ใช่ที่นี่ บอกว่าให้พาเกลไปพักแล้วถ่ายรูปส่งมาให้แม่ดูด้วย”เขายื่นมือถือให้เธอดู “คุณป้า….”เธอทำเสียงเหนื่อยใจกับป้าแอนนา ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้ว่าพวกป้าๆแม่ๆต้องการอะไร แต่เธออยากให้เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นเพราะความรัก ไม่ใช่การบังคับกัน “คืนนี้ก็แวะไปพักแล้วกันพรุ่งนี้ค่อยกลับ” “ก็คงต้องตามนั้น ที่เที่ยวที่เกลแพลนไว้พี่ เอริคลองดูว่าโอเคมั้ย”เกวลินยื่นมือถือให้เขาดู “โอเค”เอริคแค่มองผ่านๆโดยไม่สนใจอ่านเลยด้วยซ้ำ ขอแค่เธอชอบเขายังไงก็ได้ “งั้นก็ออกเดินทางกันได้แล้วค่ะ” ที่แรกเกวลินเลือกพาเขาไปไหว้พระทำบุญและปล่อยปลาที่วัด “ทำไมดูคล่องแคล่วจัง”เขาถามเธอด้วยความสงสัยเพราะเธอไปอยู่เมืองนอกตั้งหลายปี แต่กลับรู้ว่าต้องทำอะไรบ้าง “ก็เกลเก่ง ไม่งั้นจะเป็นเลขาบอสได้ยังไงล่ะคะ” “เกล ให้มันน้อยๆหน่อย มีใครเขาชมตัวเองกัน” “เกลนี่ไงคะ ถ้ารอให้พี่ชมชาตินี้คงไม่ได้ยิน”เธอบอกเขาพลางสายตาเหลือบไปเห็นร้านขายขนมครก ก็รีบวิ่งตรงไปโดยไม่รอชายหนุ่ม “เฮ้อ….ยัยตัวแสบเอ๊ย”เขาได้แต่ส่ายหัวให้กับความซนของเธอ เอริคเดินตามไปหยุดข้างๆเธอ เกวลินรับขนมครกมาพลางทำหน้าทำตาเป็นเชิงบอกให้เขาจ่ายเงิน เอริคทำได้เพียงหยิบเงินมาจ่ายตามคำสั่ง เกวลินหยิบขนมเข้าปากแล้วส่งสายตาเป็นประกายให้แม่ค้า “อร่อยมากเลยค่ะ”เธอบอกแม่ค้าที่ยืนยิ้มรับคำชมอยู่ “พี่เอริคลองทานค่ะ อร่อยจริงๆเกลไม่ได้โกหก” “พี่ไม่ชอบทานของหวาน” “นิดเดียวนะคะ เกลป้อน อ้ำ”เธอหยิบขนมเข้าปากเขาทันที “อื้มใช้ได้ อร่อยครับคุณป้า”เอริคหันไปบอกแม่ค้า “ตรงนู้นมีน้ำมะพร้าวเกลอยากกิน” “ไปสิ”เอริคตอบรับพร้อมจับมือเกวลินเดินข้ามถนน “พี่เอริคเกลเดินเองได้ค่ะ” “…”เขาไม่ตอบแต่กระชับมือให้แน่นขึ้นแทน “หวานหอมชื่นใจมาก พี่จะเอาด้วยมั้ยคะ” เอริคไม่ตอบแต่ก้มลงไปดูดน้ำมะพร้าวในแก้วของเกวลิน “สดชื่น” “พี่เอริค!!! หลอดนี้เกลใช้แล้วนะคะ” “พี่ไม่ถือ” “แต่เกลถือ” “เรื่องแค่นี้เอง มากกว่านี้ก็ทำมาแล้ว”เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอ “ไอ้พี่เอริคบ้า!!”เธอทุบที่อกเขารัวๆ เอริคปล่อยให้หญิงสาวทุบตนตามใจซักพักก่อนจะคว้ามือเธอมากุมไว้แล้วเดินเที่ยวต่อ “ปล่อย” “….”เขาไม่ตอบและไม่ยอมปล่อยมือเธออีกตามเคย เกวลินได้แต่อ่อนใจยอมให้เขาเดินจูงมือแต่โดยดี “คนเอาแต่ใจ” “รู้” “จะพาไปไหนต่อคุณไกด์” “ไร่สตรอว์เบอร์รีและทุ่งดอกทานตะวันค่ะ ขับรถอีกแค่สิบกว่ากิโล” “ว้าว สวยจังเลย พี่เอริคถ่ายรูปให้เกลหน่อยค่ะ”เธอยื่นโทรศัพท์ให้เขาถ่ายรูปให้ เมื่อมาถึงทุ่งทานตะวันกว้างใหญ่ แต่เอริคกลับหยิบมือถือตัวเองออกมาถ่ายแทน “ทำไมไม่ใช้ของเกลล่ะคะ” “ไม่ถนัด ชอบใช้ของตัวเองมากกว่า” ได้ยินคำตอบเกวลินจึงเก็บโทรศัพท์ตัวเอง ก่อนเดินถ่ายรูปไปทั่วทุ่งทานตะวันเหลืองอร่าม ความจริงแล้วที่เอริคไม่ยอมใช้โทรศัพท์ของเธอก็เพราะอยากเก็บรูปของเกวลินไว้ในมือถือตัวเอง “พี่เอริคจะถ่ายรูปมั้ยคะ เกลถ่ายให้” “ถ่าย”พูดจบเขาดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดแล้วกดชัตเตอร์ถ่ายรูปรัวๆ “เกลหมายถึงถ่ายคนเดียว” “อยากถ่ายคู่” “พอแล้วค่ะ ได้เยอะแล้วมั้งกดรัวขนาดนั้น” เกวลินดันตัวออกจากอ้อมอกเขา “หวงตัว” “หวงสิคะเกลเป็นผู้หญิงนะ” “เมื่อคืนไม่เห็นหวง”คำพูดของเอริคทำเอา เกวลินหน้าแดงด้วยความเขินรีบเดินหนีเขาทันที ถัดจากไร่ทานตะวัน ขับรถต่อมาอีกนิดเดียวก็ถึงไร่สตรอว์เบอร์รี เกวลินตื่นตาตื่นใจมากเดินถือตะกร้าเก็บลูกสตรอว์เบอร์รีสีแดงสดใส่ในตะกร้าด้วยสีหน้ามีความสุข ทำให้เอริคที่มองอยู่พลอยยิ้มออกมาด้วย เขาชอบที่เธอมีความสุขได้กับทุกๆสิ่งรอบตัว คนที่ทำอะไรอยู่ที่ไหนก็มีความสุขพลอยทำให้คนที่อยู่ใกล้มีความสุขไปด้วย “พี่เอริคดูสิ มีแต่ลูกใหญ่ๆน่าทานม๊าก และที่สำคัญปลอดสารพิษด้วย ลองชิมดูมั้ยคะ”เกวลินยื่นสตรอว์เบอร์รีให้ชายหนุ่มลูกนึง เอริครับมาทานแต่ไม่พูดอะไร “ทำไมทำหน้าแบบนั้นไม่อร่อยหรอคะ ไหนขอ เกลลองชิมหน่อย”เกวลินหยิบสตรอว์เบอร์รีเข้าปากด้วยขนาดที่ใหญ่มากเธอจึงจะกัดชิมสองครั้งแต่พอเธอกำลังคาบไว้อยู่ๆเอริคก็ก้มลงมากัดส่วนที่เหลือทำให้ริมฝีกปากของทั้งคู่สัมผัสกัน เกวลินตกใจมากรีบผลักเขาออกทันที “ทำอะไรของพี่เนี่ย” “ชิมสตรอว์เบอร์รี ลูกเมื่อกี้ยังไม่รู้รสชาดเท่าไหร่ แต่ลูกนี้หวานมาก” “ไอ้คนทะลึ่ง ไม่คุยด้วยแล้ว จ่ายค่าปรับค่าผิดสัญญามาเลย” “ใครผิดสัญญาก่อนไม่ใช่ตัวเองหรอ ถ้ามีใครคนใดคนนึงผิดสัญญาก่อนถือว่าสัญญานั้นเป็นโมฆะนะ” “ชิ คนเจ้าเล่ห์”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more