“วันนี้พี่โทรหากี่สาย”เอริคถามเกวลินเสียงเข้มขณะกำลังเดินทางกลับบ้าน
“สิบสายค่ะ..เกลไม่ได้ยินเสียงจริงๆนะคะ ในร้านเสียงดังมาก”เกวลินรีบแก้ตัว
“…”เอริคนิ่งไม่คุยต่อ
“เกลขอโทษค่ะ วันหลังจะรีบรับสายเลย โอเคมั้ยคะ”เธอพูดพลางส่งสายตาอ้อนเขา
“คราวหลังจะไปไหนมาไหนให้บอกก่อน”เอริคพูดเสียงอ่อนลง แพ้สายตายัยตัวแสบทั้งที่ตั้งใจว่าจะทำมาดเคร่งขรึมใส่เธอ เพราะเขาอุตส่าห์รีบทำงานรีบกลับมาก่อนเวลาเพื่อรีบกลับมาหาเธอ แต่เธอกลับแอบไปกินข้าวกับเพื่อน พอเจอลูกอ้อนยัยหนูเกลเข้าไปถึงกับไปไม่เป็น
“แล้วทำไมถึงกลับมาเร็วล่ะคะไหนบอกจะถึงดึกๆ”
“ก็เลยไม่บอก”เขายังวางมาดทำเป็นงอลเธออยู่
“ป่าวซักหน่อย แค่ไปกินข้าวกับเพื่อนร่วมงานเอง แค่กินข้าวแล้วก็กลับไม่ได้ไปเที่ยวไหนซักหน่อย”เกวลินเริ่มทำหน้างอใส่เขาบ้าง คนอะไรเอาแต่ใจไม่มีเหตุผล แค่นี้ต้องโกรธด้วย
“เอาล่ะ ไม่คุยเรื่องนี้แล้ว วันนี้ประชุมทำได้ดี ลูกค้าเขา
