ตอนที่ 10 เลขาคนใหม่2

1450 Words

…ก๊อก ก๊อก ก๊อก… “พี่เอริคเกลเข้าไปได้มั้ยคะ” “อืม”เอริคตอบรับสั้นๆ “เราจะกลับบ้านกันตอนไหนหรอคะ” “รีบ?”เขาละสายตาจากเอกสารตรงหน้าหันไปหาเธอ “ป่าวค่ะ แค่เห็นว่าจะหกโมงเย็นแล้ว”เธอตอบเขาเสียงอ่อย “ขอเคลียร์งานก่อน ถ้าหิวขนมอยู่ตรงนั้นทานได้”เขาบอกเธอก่อนจะก้มหน้าทำงานต่อ เกวลินนั่งมองเขาพลางคิดถึงคำพูดของป้าแอนนาที่บอกว่าเอริคเป็นคนบ้างานมากจนบางทีลืมกินข้าว จนทำให้เป็นโรคกระเพราะ แต่ท่าทางจริงจังของเขาก็ทำให้เธอเผลอมองอยู่นาน เพราะเธอรู้สึกว่าท่าทีแบบนี้ดูมีเสน่ห์มากบวกกับความหล่อของเขายิ่งชวนหลงใหล “บ้าจริง ยัยเกลคิดอะไรของแก”เกวลินพยายามสลัดความคิดฟุ้งซ่านของตัวเองทิ้ง ก่อนจะนั่งเล่นมือถือรอเขาจนเผลอหลับไป เอริคเคลียร์งานเสร็จเหลือบมองนาฬิกาเห็นว่าเป็นเวลาจวนจะหนึ่งทุ่มแล้วจึงชวนเกวลินกลับบ้าน “เกลกลับได้แล้ว”เขาเรียกเธอมือก็เก็บเอกสารไปด้วย โดยไม่ได้มองหญิงสาวด้วยซ้ำ แต่เมื่อไม่มีเสียงตอบรับจากคนตัวเล็กเขาจึงหันไปมองพบว่าเธอหลับอยู่ เอริคเดินไปนั่งตรงหน้าเธอและมองใบหน้าสวยละมุนของเธอ “ยัยลูกเป็ดขี้เหร่โตมาสวยได้ขนาดนี้เลยหรอ”เขาพึมพำเบาๆ เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เกวลินลืมตาตื่นขึ้นมาพอดี สายตาทั้งคู่มองประสานกันใจเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ ก่อนที่ทั้งคู่จะรีบหันไปคนละทางแก้เขิน “ตื่นแล้วหรอ กลับบ้าน” “กี่โมงแล้วคะ” “ทุ่มนึง” “พี่เอริคกลับค่ำแบบนี้ทุกวันเลยหรอคะ มิน่าล่ะคุณป้าบอกว่า พี่บ้างาน” “บ้างานไม่ดีรึไง” “ก็ดีแต่ถ้ามากไปจนลืมกินข้าวก็ไม่ไหวนะคะ” “ห่วงกิน” “เกลไม่ได้ห่วงกินนะคะ ก็พี่เอริคเล่นทำงานจนทานข้าวไม่เป็นเวลา โรคกระเพราะก็เลยถามหาอยู่นี่ไงคะ”เธอดุเขา “ขี้บ่น” “พี่เอริค!!!” “กลับได้แล้วจะกินมั้ยข้าว” เอริคพาหญิงสาวไปทานข้าวก่อนจะกลับบ้านพักผ่อน ทั้งคู่เดินทางมาทำงานพร้อมกันกลับบ้านพร้อมกันแบบนี้ทุกวัน เผลอแป๊บเดียวเกวลินก็เข้ามาทำงานที่นี่ได้สองอาทิตย์แล้ว “อีกสองอาทิตย์พี่เกตุก็จะลาคลอดแล้วสินะครับ หายไปตั้งหลายเดือนผมคงคิดถึงแย่ ไม่มีคนช่วยรับมือตอนนายอารมณ์ไม่ดีเลย”เจมส์คุยกับเกตุช่วงเช้าก่อนเข้างาน “แน่ใจหรอคะว่าไม่มี นู่นไงเดินมานู่นแล้ว”เกตุชี้ไปทางเอริคและเกวลินที่กำลังเดินมา “พี่ว่าคนนั้นน่าจะเอาอยู่สบายมาก”เกตุกระซิบ “จริงด้วย ตั้งแต่คุณเกลมาทำงานนายก็กลับบ้านเป็นเวลามากขึ้น ไม่ทำงานหามรุ่งหามค่ำเหมือนเมื่อก่อน คุณเกลบอกให้ทานข้าวก็ทาน เดี๋ยวนี้ไม่ขอยาแก้ปวดท้องแล้วด้วย”เจมส์สาธยายให้เกตุฟังและหัวเราะคิกคักกันใหญ่ “คุยอะไรกันอยู่หรอคะ น่าสนุกเชียว”เกวลินถามทั้งคู่ “คุยเรื่องพี่เกตุลาคลอดน่ะครับ”เจมส์ตอบ “จริงด้วย อีกสองอาทิตย์พี่เกตุจะลาคลอดแล้ว เกลยังเรียนรู้งานไม่ถึงไหนเลยค่ะ” “ไม่ถึงไหนอะไรกันคะแค่สองอาทิตย์ก็เรียนรู้ได้เกือบหมดแล้วค่ะ คนนี้เก่งมากนะคะบอส”เกตุหันไปบอกบอสของตน “ดี งั้นบ่ายนี้ออกไปประชุมข้างนอกกับผม คุณเกตุไม่ต้องไป นายด้วยอยู่บริษัท” “เกลหรอคะ แต่ว่าเกลยังไม่พร้อม” “ไหนคุณว่าเก่งไงคุณเลขาเกตุ” “ไปเถอะเกล พี่เชื่อว่าเกลทำได้แน่นอน”เกตุให้กำลังใจเลขาคนใหม่ “ก็ได้ค่ะ”เกลตอบรับแบบไม่มั่นใจนัก บ่ายวันนั้นเอริคขับรถพาเกวลินเข้ามาประชุมที่บริษัทลูกค้า เกวลินแม้ก่อนออกมาประชุมจะดูตื่นเต้นและประหม่ามาก แต่พอถึงเวลาต้องทำงานคนเดียวจริงๆเธอก็ทำหน้าที่ของตัวเองได้เป็นอย่างดี ไม่มีขาดตกบกพร่อง จนเอริคที่แอบมองอยู่ยิ้มอย่างพอใจ ใช้เวลาประชุมร่วมสองชั่วโมงทั้งคู่ก็ออกจากห้องประชุมและขอตัวกลับ “เรากลับบริษัทกันเลยมั้ยคะหรือพี่เอริคต้องไปที่อื่นต่อ” “กลับบ้าน”เขาตอบเธอสั้นๆ “แต่นี่พึ่งสี่โมงเองนะคะ” “กลับไปสรุปการประชุมวันนี้ให้พี่ต่อที่บ้าน” “ก็ได้ค่ะ จะใช้ทำงานต่อก็ไม่บอกตั้งแต่ทีแรก”เธอก้มหน้าบ่นเบาๆ แต่ก็ไม่ได้รอดพ้นสายตาเหยี่ยวของเอริคไปได้ เขามองท่าทางของเธอแล้วก็เผลอยิ้มออกมา พักหลังเอริคก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมแค่ได้แกล้งเธอนิดหน่อยก็ทำให้ตัวเองยิ้มออกมาอย่างง่ายดาย หรือบางทีที่ทำงานเหนื่อยๆแค่เห็นหน้าเธอก็มีรอยยิ้มได้ หลายครั้งที่ต้องถามตัวเองว่าคงไม่ได้ชอบยัยคู่ปรับเก่าเข้าให้แล้วนะ “เย็นนี้เราสั่งอาหารไปทานดีมั้ยคะ จะได้รีบทำงานให้เสร็จ”เกวลินถามชายหนุ่มขณะกำลังขับรถกลับบ้าน “ก็ดีเหมือนกัน” เย็นวันนั้นขณะทั้งคู่นั่งทำงานกันอยู่ก็มีสายเรียกเข้าจากคุณนายแอนนาที่วีดิโอคอลมาหาลูกชาย “แม่มีอะไรครับ”เอริคทำเสียงเข้มใส่แม่ทันทีที่กดรับสาย “เจ้าลูกคนนี้ แม่จะโทรหาไม่ได้รึไง” “ได้ครับแต่ตอนนี้ผมกำลังยุ่งอยู่” “ยุ่งอะไรนี่มันจะทุ่มนึงแล้ว ยังไม่เลิกงานอีกหรอ” “เลิกแล้วนี่ไงแม่ดูสิผมอยู่ที่บ้าน”เขาบอกผู้เป็นแม่พลางหันกล้องไปรอบบ้านให้แม่ดู “เดี๋ยวนะ นั่นหนูเกลใช่มั้ยที่นั่งหัวฟูอยู่หน้าคอม” “ครับ นั่งสรุปการประชุมกันอยู่” “นี่แกใช้งานหลานสาวชั้นหนักขนาดนี้เลยหรอ”แอนนาบ่นลูกชายเสียงดัง “คุณป้าอย่าเข้าใจผิดนะคะ”เกวลินรีบร้องบอกป้าแอนนาและหยิบโทรศัพท์จากมือเอริคไปคุย “คือว่าพี่เอริคเค้าสอนเกลทำสรุปการประชุมอยู่ค่ะ” “ไม่เห็นต้องจริงจังขนาดนั้นนี่ลูก เลขาก็มีให้เขาทำไป” “ไม่ได้ค่ะเกลต้องทำให้ได้ด้วยตัวเอง อีกไม่กี่วันพี่เลขาเค้าจะลาคลอดแล้วค่ะเกลเลยต้องรีบเรียนรู้งาน” “เจมส์ก็อยู่ ให้เจมส์ทำก็ได้” “ไม่ได้หรอกค่ะคุณป้าเดี๋ยวคนแถวนี้จะหาว่าเกลทำอะไรไม่ได้เรื่อง เกลต้องโชว์ฝีมือซักหน่อย”เธอพูดพลางหันไปทำหน้าทะเล้นใส่เอริค ที่ตอนนี้นั่งทำหน้าดุใส่เธออยู่ “นี่แกดุน้องด้วยหรอเจ้าริค” “แม่ ผมยังไม่เคยดุเลย แต่วันนี้น่าจะได้ดุจริงๆแล้ว โทษฐานใส่ร้ายผม” “เอาล่ะๆ คุยกันดีๆอย่าทะเลาะกัน แต่แกก็อย่าใช้งานน้องหนักนัก วันหยุดก็พาน้องไปเที่ยวบ้าง” “…..”เอริคไม่ตอบผู้เป็นแม่ “แค่นี้นะ อย่าลืมกินข้าวกินปลากันด้วย หนูเกลก็พักผ่อนบ้างนะลูก” “ค่ะคุณป้า สวัสดีค่ะ” “อยู่ที่นู่นคงเอาอกเอาใจคุณแม่จนหลงหัวปักหัวปำเลยสิท่า พูดอะไรท่านก็เชื่อหมด”เอริคประชดเกวลินหลังกดวางสายจากแม่ “พี่เอริคทำตัวไม่น่าไว้ใจเองรึป่าวคะ อย่ามาโทษเกลนะ” “เกล!!!”เขาเสียงดังใส่เธอ “ก็มันจริงอ่ะ ตอนเด็กพี่เอริคเคยชอบหน้าเกลที่ไหน”เธอพูดโดยไม่กลัวเขาแม้แต่น้อย “เกล!!จะทำมั้ยงาน” “ทำค่ะ…งือ..เกลหยอกเล่นนิดเดียวเอง”เธอทำท่าทางและหน้าตาน่าสงสารใส่เขา “ยัยบ๊องเอ๊ย”เขาว่าเธอ พลางหัวเราะใส่กัน เอริคประธานหนุ่มมาดนิ่ง เสือยิ้มยาก เย่อหยิ่ง เอาแต่ใจ ตั้งแต่เจอเกวลินเธอก็ค่อยๆละลายพฤติกรรมของเขาให้เปลี่ยนไปทีละน้อย พรุ่งนี้เป็นวันหยุดคืนนี้เอริคจึงถือโอกาสสอนงานเกวลินจนถึงดึกดื่น หญิงสาวเองก็ตั้งใจเรียนรู้งานเป็นอย่างดี ไม่มีบ่นซักคำ ยิ่งทำให้เอริคประทับใจในความขยันและใจสู้ของเธอมากขึ้น

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more