ตอนที่ 8 ทำตัวไม่ถูก
1553 Words
เจนเมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในตอนเช้าก็ต้องแปลกใจที่ตัวเองมานอนอยู่ที่บ้้าน และที่สำคัญเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ด้วย เธอจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้เพียงเลือนลางเท่านั้น พยายามนึกทบทวนและเดินลงมาหาน้ำดื่ม หางตาก็ไปสะดุดกับชายแปลกหน้าที่นอนอยู่บนโซฟาบ้านตน
“อ๊าย แกเป็นใครเข้ามาในบ้านชั้นได้ยังไง”
เจมส์สะดุ้งตื่นเพราะเสียงร้องของหญิงสาว ก่อนจะรีบอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้เธอฟัง
“ผมเป็นผู้ช่วยคุณเอริค ที่พาคุณมาส่งบ้านเมื่อคืนไงครับ คุณพอจะจำได้มั้ย”เจนพยายามนึกภาพตามก็เห็นว่าเป็นความจริงตามที่เขาพูด
“แล้วทำไมเสื้อผ้าชั้นถึงได้….”
“เมื่อคืนคุณอ้วกผมก็เลยจำเป็นต้องเช็ดตัว เปลี่ยนเสื้อผ้าให้”
“อีตาบ้า!! นายฉวยโอกาสหรอ”
“ป่าวนะครับตอนเปลี่ยนผมก็ไม่ได้มอง หรือจะให้ผมปล่อยให้คุณนอนจมกองอ้วกแบบนั้น ก็เลยต้องอยู่รออธิบายให้คุณฟังนี่ไงครับ ทำคุณบูชาโทษแท้ๆ”เจมส์บ่น
“แล้วชั้นจะมั่นใจได้ยังไงว่าคุณไม่ได้ล่วงเกินชั้น”
“แล้วคุณเจ็บปวดตรงไหนมั้ยล่ะครับ ถ้าไม่มั่นใจไปตรวจที่โรงพยาบาลตอนนี้เลยก็ได้”เขาพูดพลางจะดึงแขนเธอให้ไปด้วยกัน
“ไม่ต้อง ชั้นจะลองเชื่อคุณดูซักครั้ง ยังไงก็ขอบคุณคุณด้วยแล้วกันที่มาส่ง เอางี้เดี๋ยววันนี้ชั้นเลี้ยงขนมตอบแทนคุณ ร้านเบเกอรี่ของชั้นอยู่ตรงนี้เอง”
“ไม่เป็นไรครับ แค่คุณเข้าใจก็พอแล้ว ผมไม่รบกวนแล้วขอตัวก่อนครับ”
พูดจบเขาก็เดินออกจากบ้านเธอไปทันที
“ผู้หญิงอะไรตบหัวแล้วจะลูบหลัง หึ แต่ก็น่ารักดี”เขาพึมพำกับตัวเอง ดีที่วันนี้เป็นวันหยุดไม่งั้น เอริคได้โทรตามเขายิกๆแน่
เกวลินเมื่อตื่นขึ้นมาในช่วงสายก็นึกทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนว่าตนกลับมานอนอยู่บนเตียงตัวเองได้ยังไง ความทรงจำที่เลือนลางบอกว่าเอริคเป็นคนอุ้มเธอขึ้นมา คิดได้ดังนั้นเธอจึงรีบอาบน้ำแต่งตัวลงไปหาเขาข้างล่าง
“พี่เอริคเมื่อคืนพี่พาเกลกลับบ้านหรอคะ”
“อืม”
“พี่ไปเจอเกลที่นั่นได้ยังไงคะ”
“แทนที่จะมาถามพี่ ถามตัวเองก่อนมั้ยว่าทำไมถึงไปดื่มจนเมาเละเทะขนาดนั้น”
“เกลไม่ได้เมานะคะจำได้ว่าดื่มนิดเดียวเอง ยัยเจนต่างหากที่ดื่มเยอะ แต่ทำไมถึงมึนหัวจนจำไม่ได้ขนาดนั้นก็ไม่รู้ ตายแล้ว!!!ยัยเจน ยัยเจนจะเป็นยังไงบ้างคะเนี่ย”
“ยังจะมัวห่วงคนอื่นอีก พี่ให้เจมส์พาไปส่งบ้านตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ห่วงตัวเองก่อนมั้ย ถ้าเมื่อคืนพี่ไม่ไปที่นั่นป่านนี้ไม่รู้ไปนอนกับไอ้หนุ่มที่ไหนก็ไม่รู้”
“พี่เอริค!!!เกลไม่ใช่คนใจง่ายนะคะ”เธอขึ้นเสียงใส่เขา
“ไม่ใช่คนใจง่าย แต่เป็นคนซื่อบื้อให้เขาหลอกวางยายังไม่รู้ตัวอีก”เอริคขึ้นเสียงใส่เธอบ้าง
“เมื่อคืนเกลโดนวางยาหรอคะ”เธอพูดเสียงอ่อนลง
“เกลแค่อยากไปดื่มกับเพื่อน ไม่คิดว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น”เธอพูดด้วยน้ำเสียงและแววตาเศร้า
เอริคเมื่อเห็นแววตาเศร้าของเธอก็ใจอ่อนยอมสงบสติอารมณ์พูดกับเธอดีๆ
“ไม่ต้องคิดมากแล้ว เมื่อคืนยังโชคดีที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ต่อไปพี่ขอสั่งห้ามไม่ให้ไปที่แบบนั้นเองอีก ถ้าจะไปต้องมีพี่ไปด้วย”
“แล้วพี่เอริคมีสิทธิ์อะไรมาห้ามเกลคะ”เธอถามเขาด้วยเสียงดื้อรัั้น
“หรือจะให้พี่โทรบอกน้ามาลา”
“ไม่เอาค่ะ เกลตกลงก็ได้”
“หึ ก็แค่นี้ อ่ะน้ำผึ้งมะนาวแก้แฮงท์”
“ขอบคุณค่ะ แต่ว่าเมื่อคืนเกลไม่ได้…ล่วงเกินพี่ใช่มั้ยคะ”อยู่ดีๆภาพที่เขากับเธอจูบกันก็ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ
“คิดว่าไงล่ะ”เขาถามเธอกวนๆ
“ไม่น่ามีอะไรมั๊งคะ อิอิ เนอะ พี่เอริคดูเป็นสุภาพบุรุษจะตาย”เธอทำเป็นยิ้มและหัวเราะกลบเกลื่อน
“อยากให้ทวนความจำให้มั้ยล่ะ”เขาแกล้งแหย่เธอ
“ไม่ดีกว่าค่ะ เกลว่าเกลไปทำอาหารให้พี่ทานดีกว่านะคะ เที่ยงนี้ทานสเต๊กดีกว่าเนอะ วันก่อนเกลซื้อเนื้อมาไว้ นั่งรอซักครู่ใหญ่ๆนะคะ หรือพี่เอริคจะไปนั่งอ่านหนังสือหรือทำงานรอก็ได้ เสร็จแล้วเดี๋ยวเกลไปเรียกค่ะ”เธอพยายามเบี่ยงเบนความสนใจไม่อยากให้เขารื้อฟื้นเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้ฟัง เพราะภาพจำเลือนลางที่ค่อยๆผุดขึ้นมาในหัวของเธอตอนนี้ทำให้พอจะนึกขึ้นได้ว่าพวกเขาจูบกันไปหลายรอบตั้งแต่บนรถ จนถึงห้องนอน ถ้าเขาพูดเรื่องนี้ขึ้นมาอีกเกรงว่าเธอจะอายจนทำตัวไม่ถูก
“ข้าวเสร็จแล้วค่ะ พี่เอริคมาทานข้าวได้แล้วค่ะ”
“….”เอริคไม่ตอบแต่เดินมานั่งตรงที่นั่งประจำของตัวเอง
“เอาน้ำอะไรคะเกลไปหยิบมาให้”
“เป๊บซี่”
“ไม่ได้ค่ะ คุณป้าบอกว่าพี่เอริคเป็นโรคกระเพราะให้ดื่มน้ำอัดลมไม่ได้ แล้วก็ต้องทานข้าวให้เป็นเวลาด้วย”เธอดุเขา
“แล้วจะถามทำไม อยากให้ดื่มอะไรก็หยิบมา”เขาไม่เพียงไม่ขัดแต่ตามใจเธอด้วย
“นี่ค่ะน้ำเปล่า”
“ขอบใจ”
“อร่อยมั้ยคะ”
“ทานได้ ไม่แย่”ใจจริงเขาอยากจะชมว่าอร่อยมาก แต่ต้องเก็บอาการกลัวเธอได้ใจ
“ชิ”เธอย่นจมูกใส่เขาแล่วก้มหน้าทานอาหารต่อ ทำเอาคนตรงหน้ายิ้มให้กับความน่ารักของเธอ
“บ่ายนี้อยากออกไปเที่ยวไหนมั้ย”เอริคถามหญิงสาวหลังทานข้าวเสร็จ
“ไปหาเจนได้มั้ยคะ”เธอถามแบบไม่แน่ใจในคำตอบที่จะได้รับนัก เพราะเธอพึ่งสร้างเรื่องไป
“คือเกลอยากไปดูเจนว่าเป็นไงบ้าง พาพี่เอริคไปทานไอศครีมด้วย ไอศครีมร้านเจนอร่อยมากๆเลยนะคะ”เธอพยายามหลอกล่อเขาด้วยของกิน
“พี่ไม่ใช่เด็ก”
“หรือจะให้เกลไปเองก็ได้”เธอยื่นข้อเสนอ
“พี่พาไป ไปแต่งตัว”เขารีบตอบ
เกวลินไม่รอช้ารีบไปแต่งตัวเพราะกลัวคนตัวโตจะเปลี่ยนใจก่อน เอริคใช้เวลาขับรถเกือบชั่วโมงก็ถึงร้านของเจน ทั้งคู่เดินเข้ามาในร้านพร้อมกัน ทำเอาลูกค้าในร้านต่างจ้องมองมาที่ทั้งสองคนกันใหญ่
“เจนเค้ามองอะไรกัน”เกวลินกระซิบถามเพื่อนรัก
“ก็พ่อเทพบุตรสุดหล่อของแกดึงดูดขนาดนี้ แล้วนี่ยังไงทำไมถึงมาด้วยกัน”
“ชั้นขอให้เค้าพามา จะมาถามเรื่องเมื่อคืนว่าแกเป็นไงบ้าง”ทั้งคู่กระซิบกระซาบกัน ก่อนที่เกวลินจะแนะนำทั้งสองคนให้รู้จักกัน
“สวัสดีค่ะพี่เอริค เจนนะคะยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”
“ครับ”
“เกลพาพี่เค้าไปนั่งตรงนั้นไป จะได้ไม่พลุกพล่านเดี๋ยวชั้นเอาขนมไปให้”
“พี่เอริคไปนั่งรอก่อนนะคะ เดี๋ยวเกลตามไป ฝากกระเป๋าด้วยค่ะ”เธอยื่นกระเป๋าถือใบเล็กให้ชายหนุ่ม เขาก็รับมาอย่างว่าง่ายแล้วเดินไปนั่งรอเธอที่โต๊ะ
เอริคไม่เคยทำแบบนี้ให้ผู้หญิงคนไหนมาก่อนแต่กับเธอคนที่เจอกันแค่ไม่กี่วัน ทำไมถึงยอมทำอะไรตามใจเธอไปหมด ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยสนใจใยดีเธอเลยด้วยซ้ำ ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งสับสนในตัวเอง
“นี่ยัยเจนเมื่อคืนแกเป็นไงบ้าง ปลอดภัยดีใช่มั้ย”เกวลินถามเพื่อนหลังทั้งคู่ลากกันเข้ามาหลังร้าน
“ชั้นปลอดภัยดีแต่ก็จำอะไรไม่ค่อยได้เท่าไหร่ แล้วแกล่ะโอเคมั้ย”
“โอเค แต่ชั้นกำลังคิดว่าเมื่อคืนชั้นน่าจะจูบพี่เอริค”
“ห๊ะ แกจูบเค้า”เจนลืมตัวร้องเสียงดัง
“ชู่ เบาๆ คือภาพมันดูเลือนลาง แต่พี่เอริคเค้าก็ไม่ได้บอกอะไรชั้นนะ ตอนนี้ชั้นทำตัวไม่ถูกจะเข้าหน้าเค้าไม่ติดอยู่แล้ว”
“นี่ขนาดเข้าหน้าไม่ติดยังตัวติดกันขนาดนี้ ถ้าเข้าหน้าติดไม่สิงร่างกันเลยหรอ”เจนแซวเพื่อน
“ยัยเจน ชั้นจริงจังนะ ที่เห็นเนี่ยก็แค่กลบเกลื่อนแกล้งๆลืม”
“แกก็กลบเกลื่อนต่อไปไม่เห็นต้องคิดมากเลย เดี๋ยวซักพักก็ลืมไปเอง”
“นี่มันจูบแรกของชั้นนะโว้ยแก”
“จูบแรกให้คู่หมั้นก็ถูกต้องแล้ว ไปๆอย่าคิดมาก เดี๋ยวพี่เอริคของแกรอนานจะโกรธเอาได้”เธอรีบผลักเพื่อนให้ถือไอศครีมไปเสิร์ฟให้ชายหนุ่ม
- Writer
