Pagpasok namin sa kwarto, tumigil siya sa harap ko. Ilang segundo lang kaming nagtitigan, pero parang huminto ang oras.
“Belle…” bulong niya, halos pabulong lang, pero ramdam ko hanggang puso.
Bago pa ako makasagot, marahan niyang inilapit ang labi niya sa akin — dahan-dahan, puno ng pag-iingat. Hindi iyon tulad ng mga halik na nakasanayan ko noon, mabilis at puno ng apoy.
Kay Calix, iba.
May lambing, may respeto, may pag-ibig.
Napasinghap ako nang maramdaman kong hinaplos niya ang pisngi ko, na parang natatakot akong masaktan. Sa bawat galaw niya, ramdam ko na hindi lang katawan ko ang gusto niyang hawakan — kundi ‘yung buong ako.
“Belle…” muli niyang tawag sa pangalan ko, paos at totoo.
“Calix…”
Sa mga sandaling ‘yon, walang salita, walang pangako — pero malinaw sa amin pareho.
