Belle’s POV
Pagdating ko sa ospital, halos hindi ko maihakbang nang maayos ang mga paa ko. Ang dibdib ko, ang bigat—parang sasabog sa kaba.
Pagpasok ko sa kwarto, nakita ko agad si Liran. Nakahiga siya sa hospital bed, ang noo ay may cold compress, at nakakabit sa braso niya ang dextrose.
“Anak…” halos bulong kong sabi, sabay lapit sa kama. Hinaplos ko ang buhok niya. “Si Mommy nandito na, baby…”
Nasa isang gilid si Randy, nakaupo, hawak ang maliit na tuwalya. Kita ko ang pagod sa mukha niya, pati ang puyat. Pero sa halip na bati o kahit konting ngiti, malamig na tingin lang ang ibinigay niya sa akin.
“Ngayon ka lang dumating,” sabi niya, halos pabulong pero puno ng bigat.
“Randy, kanina ko pa tinatawagan ka. Nag-aalala ako. Hindi ko alam kung—”
“Kung ano? Kung totoo ngang may sakit
