เสียงไก่ขันแว่วมาในยามเช้าตรู่ แต่สำหรับ ‘มินตรา’ แล้ว เช้านี้เริ่มต้นด้วยความทรมาน หญิงสาวรีบวิ่งไปที่หลังเรือนคนใช้ โก่งคออาเจียนเอาน้ำย่อยออกมาจนหมดไส้หมดพุง ร่างบางสั่นเทาด้วยความอ่อนเพลีย ใบหน้าที่เคยสดใสบัดนี้ซีดเซียวราวกับกระดาษ
"คุณมิน! เป็นยังไงบ้างคะ?" ป้าอุ่น ที่เดินมาเห็นเข้าพอดี รีบวิ่งเข้ามาลูบหลังให้ด้วยความเป็นห่วง "โอ้กอ้ากขนาดนี้... ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าคะ หรือว่าอาหารเมื่อวานเป็นพิษ?"
มินตราบ้วนปากด้วยน้ำสะอาด แล้วหันมามองป้าอุ่นด้วยแววตาตื่นตระหนก มือบางยกขึ้นกุมหน้าท้องแบนราบโดยอัตโนมัติ
"มิน... มินไม่เป็นไรค่ะป้าอุ่น แค่โรคกระเพาะกำเริบน่ะค่ะ" เธอรีบปฏิเสธเสียงสั่น
แต่คนผ่านน้ำร้อนมาก่อนอย่างป้าอุ่นมองปราดเดียวก็รู้ อาการเหม็นกับข้าว อาเจียนตอนเช้า และหน้าตามีเลือดฝาดแปลกๆ (แม้จะซีดเพราะความเครียด) แบบนี้มัน...
"คุณมินคะ..." ป้าอุ่นกระซิบเสียงเบา มองซ้ายมองขวาอย
