บรรยากาศในห้องรับแขกของคฤหาสน์วรโชติภักดีตึงเครียดจนแทบขาดผึง ‘กวินทร์’ เดินวนไปวนมาอยู่หน้าโซฟาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด สายตาจับจ้องไปที่ร่างไร้สติของ ‘มินตรา’ ที่กำลังได้รับการตรวจเช็คอาการจากแพทย์ประจำตระกูล
‘ณิชา’ ยืนกอดอกมองอยู่ห่างๆ เล็บยาวจิกเข้าที่ต้นแขนตัวเองด้วยความวิตกกังวล ถ้าผลตรวจออกมาว่านังมินตราท้อง... ทุกอย่างที่เธอเพียรพยายามแย่งชิงมาอาจจะสูญเปล่า
ผ่านไปครู่ใหญ่ คุณหมอวัยกลางคนถอดหูฟังออกแล้วหันมาหากวินทร์
"คนไข้เป็นยังไงบ้างครับหมอ? เป็นโรคร้ายแรงอะไรหรือเปล่า?" กวินทร์ถามรัวเร็ว
"ใจเย็นๆ ครับคุณกวินทร์" คุณหมอยิ้มบางๆ "คนไข้ไม่ได้เป็นโรคร้ายแรงครับ แค่อ่อนเพลียจากการพักผ่อนน้อยและได้รับสารอาหารไม่เพียงพอ... ประกอบกับฮอร์โมนที่เปลี่ยนแปลงในช่วงนี้ ทำให้เกิดอาการหน้ามืดครับ"
"ฮอร์โมน?" กวินทร์ทวนคำ คิ้วเข้มขมวดมุ่น "หมายความว่า..."
"ครับ... ยินดีด้วยนะครับ คุณผู้หญิงตั
