เรือนรับรองแขกหลังเล็กที่แยกตัวออกมาจากตึกใหญ่ แม้จะดูดีกว่าเรือนคนใช้และมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน แต่มันก็ถูกล็อคกุญแจจากด้านนอกอย่างแน่นหนา หน้าต่างทุกบานถูกติดเหล็กดัดเพื่อป้องกันการหลบหนี สภาพไม่ต่างอะไรจาก "กรงทอง" ที่ ‘กวินทร์’ สร้างไว้ขังแม่ของลูก
‘มินตรา’ นั่งเหม่อลอยอยู่ที่ริมหน้าต่าง มือบางลูบหน้าท้องแบนราบของตัวเองเบาๆ อย่างทะนุถนอม
"อดทนหน่อยนะลูก... แม่จะปกป้องหนูเอง ไม่ว่าพ่อเขาจะใจร้ายกับเราแค่ไหน"
น้ำตาหยดใสไหลรินลงมาอีกครั้ง ความเจ็บปวดที่ถูกสามีตราหน้าว่าเป็น "แม่อุ้มบุญ" และถูกสงสัยในความบริสุทธิ์ใจ ยังคงกรีดแทงหัวใจไม่จางหาย
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูและเสียงไขกุญแจดังขึ้น มินตราสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองด้วยความหวาดระแวง
ประตูเปิดออก... แต่คนที่เดินเข้ามาไม่ใช่ป้าอุ่นที่เธรอคอย กลับเป็น ‘ณิชา’ ในชุดเดรสสีสดใส ในมือถือถาดที่มีชามกระเบื้องเคลือบใบสวยส่งกลิ่นหอมฉุ
