ความเงียบสงัดยามค่ำคืนถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดและไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่ไม่สามารถบรรเทาความร้อนรุ่มในกายของ ‘มินตรา’ ได้
ภายในห้องรับรองที่ถูกเปลี่ยนเป็นห้องขัง หญิงสาวนอนขดตัวงออยู่บนพื้นพรมข้างเตียง มือบางกุมหน้าท้องแน่น เหงื่อเม็ดโป้งผุดพราวเต็มใบหน้าที่ซีดเผือด อาการปวดท้องจากโรคกระเพาะที่กำเริบอย่างรุนแรงผสมผสานกับอาการปวดหน่วงที่ท้องน้อย ทำให้เธอแทบจะหมดสติ
"ช่วยด้วย... ใครก็ได้... ช่วยลูกมินด้วย..."
เสียงร้องขอความช่วยเหลือแผ่วเบาจนแทบไม่มีใครได้ยิน มินตราพยายามตะเกียกตะกายไปที่ประตู แต่เรี่ยวแรงที่มีน้อยนิดทำให้เธอทำได้เพียงแค่ใช้เล็บจิกไปที่พื้นไม้จนเลือดซิบ
ความเจ็บปวดระลอกใหญ่ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง จนภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว สิ่งสุดท้ายที่เธอรับรู้คือความเปียกชื้นและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ไหลซึมออกมาจากหว่างขา
"ลูกแม่... อย่าเป็นอะไรนะ..."
สติของมินตราดับวูบลง พร้อมกับร่างที่
