กลิ่นยาฆ่าเชื้อจางๆ และเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเงียบเชียบ ปลุกให้ ‘มินตรา’ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เปลือกตาบางหนักอึ้งค่อยๆ ขยับเปิดขึ้น ภาพเพดานสีขาวสะอาดตาค่อยๆ ปรากฏชัดเจนขึ้น
ความทรงจำสุดท้ายไหลย้อนกลับเข้ามา... ความเจ็บปวด เลือด และ... ลูก!
"ลูก! ลูกแม่!"
มินตราผุดลุกขึ้นนั่งด้วยความตื่นตระหนก มือบางกุมหน้าท้องโดยอัตโนมัติ สายน้ำเกลือที่หลังมือรั้งจนเจ็บแปลบ แต่เธอไม่สนใจ
"มินตรา! ใจเย็นๆ!"
เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นข้างเตียง ร่างสูงใหญ่ของ ‘กวินทร์’ ถลาเข้ามาประคองไหล่เธอให้นอนลง "อย่าขยับแรง เดี๋ยวสายน้ำเกลือหลุด"
"ลูก... ลูกมินอยู่ไหน... ลูกเป็นยังไงบ้างคะ?" มินตราเขย่าแขนเขา น้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลพราก "คุณฆ่าเขาไปหรือยัง? คุณทำลายเขาไปแล้วใช่ไหม!"
คำตัดพ้อที่เหมือนมีดกรีดใจทำให้กวินทร์หน้าชา เขาจับมือเธอมากุมไว้แน่น
"ยัง... เขายังอยู่ ลูกยังอยู่กับเรา" กวินทร์เอ่ยเส
