รถลีมูซีนสีดำสนิทเลี้ยวเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าประตูคฤหาสน์วรโชติภักดีในยามบ่าย ‘กวินทร์’ ก้าวลงจากรถก่อน แล้วอ้อมมาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร เขาไม่รอให้ ‘มินตรา’ ขยับตัว แต่สอดแขนแกร่งเข้าไปอุ้มร่างบางขึ้นในท่าเจ้าสาวทันที
"คุณกวินทร์... ปล่อยมินลงเถอะค่ะ มินเดินเองไหว" มินตราท้วงเสียงเบา พยายามขืนตัวออกเล็กน้อยเพราะอายสายตาคนรับใช้ที่ยืนรอรับอยู่
"อย่าดื้อ" กวินทร์ดุเสียงเข้ม "หมอบอกว่าห้ามเธอขยับตัวเยอะ เดี๋ยวจะกระทบกระเทือนลูก"
คำว่า 'ลูก' เป็นเหมือนคาถาสะกดที่ทำให้มินตราต้องยอมจำนน เธอซบหน้าลงกับอกกว้าง ปล่อยให้เขาอุ้มเดินเข้าบ้านไปเงียบๆ
ทันทีที่ก้าวพ้นประตู ‘ณิชา’ ที่นั่งจิบชาคอยท่าอยู่ก็รีบวางถ้วยชาลงแล้วเดินเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มหวานเคลือบยาพิษ
"กลับมาแล้วเหรอคะ... เอ๊ะ! ทำไมต้องอุ้มกันเข้ามาขนาดนั้นด้วยคะกวินทร์ น้องมินแค่เกือบแท้งนะคะ ไม่ได้เป็นอัมพาต"
กวินทร์ปรายตามองคู่หมั้น (ตัว
