บรรยากาศภายในห้องพักผู้ป่วยระดับ VVIP ของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังเต็มไปด้วยความโศกเศร้าเคล้าน้ำตา (จอมปลอม)
‘กวินทร์’ เดินนำหน้าเข้าไปในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด โดยมี ‘มินตรา’ ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์เก่าๆ เดินก้มหน้าตามหลังมาติดๆ ราวกับนักโทษที่กำลังถูกคุมตัวไปแดนประหาร
บนเตียงผู้ป่วยขนาดใหญ่ ร่างผอมบางของ ‘ณิชา’ นอนหน้าซีดเซียวอยู่ มีสายน้ำเกลือระโยงระยาง ข้างเตียงมี ‘ดาริน’ และ ‘ทรงพล’ (พ่อบุญธรรม) นั่งบีบมือลูกสาวร้องไห้ฟูมฟาย
"กวินทร์... มาแล้วเหรอลูก" ดารินเงยหน้าขึ้นมาเห็นว่าที่ลูกเขย (ตัวจริง) ก็รีบเช็ดน้ำตาแล้วปั้นหน้าเศร้า "ดูสิคะ... น้องผอมไปหมดเลย น่าสงสารลูกแม่จริงๆ"
กวินทร์เดินเข้าไปใกล้เตียง มองหญิงสาวที่ควรจะได้เป็นเจ้าสาวของเขาเมื่อเดือนก่อน ณิชาดูอิดโรยและบอบบางจนน่าใจหาย ความรู้สึกผิดแล่นเข้ามาในอกชายหนุ่ม... ถ้าเขาตามหาเธอเร็วกว่านี้ เธอคงไม่ต้องลำบาก
"คุณณิชา... เป็
