รถลีมูซีนคันหรูแล่นเข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์วรโชติภักดีในยามบ่าย ‘มินตรา’ ก้าวลงจากรถก่อนเพื่อไปเปิดประตูให้ ‘ณิชา’ ที่นั่งเชิดหน้าคอตั้งอยู่ด้านใน โดยมี ‘กวินทร์’ คอยประคองลงมาอย่างทะนุถนอมราวกับไข่ในหิน
"โอ้โห... บ้านใหญ่กว่าที่คิดไว้อีกนะคะเนี่ย" ณิชาอุทานออกมาเบาๆ ดวงตาเป็นประกายโลภเมื่อเห็นความหรูหราอลังการของบ้านที่เธอเกือบจะทิ้งไป
"ชอบไหมครับ?" กวินทร์ถามเสียงนุ่ม
"ชอบสิคะ... นี่คือเรือนหอของเรานี่นา" ณิชาตอบเสียงหวาน พลางซบไหล่กวินทร์ "เสียดายจังที่ณิชามาช้าไป... ป่านนี้ตำแหน่งคุณผู้หญิงของบ้านคงมีคนอื่นยึดไปแล้ว"
เธอปรายตามองมินตราที่ยืนก้มหน้าถือกระเป๋าอยู่อย่างจงใจ
"ไม่มีใครยึดตำแหน่งของคุณได้หรอกครับ" กวินทร์เอ่ยเสียงหนักแน่น เพื่อให้ณิชาสบายใจ (และเพื่อตอกย้ำมินตรา) "ที่นี่คือบ้านของคุณ คุณคือเจ้าของบ้านตัวจริง"
"จริงเหรอคะ?" ณิชายิ้มกว้าง "งั้น... ณิชาขอไปดูห้องนอนของเราห
