ตอนที่ 1 : หน้าที่ของลูกหนี้
1249 Words
แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาภายในห้องหอสุดหรู ‘มินตรา’ ลืมตาตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกร้าวระบมไปทั่วร่าง โดยเฉพาะช่วงเอวและสะโพกที่ผ่านศึกหนักมาตลอดทั้งคืน แต่แทนที่จะนอนร้องไห้ฟูมฟายเหมือนนางเอกในละครหลังข่าว หญิงสาวกลับสูดหายใจลึกๆ เรียกสติให้กลับมา
เธอหันไปมองร่างสูงใหญ่ของ ‘กวินทร์’ ที่ยังนอนหลับสนิทอยู่ข้างกาย ใบหน้ายามหลับของเขาดูสงบนิ่งต่างจากปีศาจร้ายที่ตักตวงความสุขจากร่างกายเธอเมื่อคืนราวกับสัตว์ป่าผู้หิวกระหาย
‘ห้าสิบล้าน... นี่คือราคาที่ฉันต้องจ่าย’
มินตราบอกตัวเองในใจ เธอไม่ใช่คนโลกสวย เธอรู้ดีว่าการแต่งงานครั้งนี้คือการซื้อขาย ในเมื่อตระกูลวรโชติรับเงินเขามาแล้ว และส่งเธอมาขัดดอก หน้าที่ของเธอคือเป็น "สินค้า" เกรดพรีเมียมที่สุด ให้คุ้มกับเม็ดเงินที่เขาเสียไป
ร่างบางฝืนสังขารลุกขึ้นจากเตียง คว้าเสื้อคลุมแพรสีแชมเปญมาสวมทับร่างเปลือยเปล่า เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำ จัดการชำระล้างร่างกายและแต่งหน้าบางๆ ให้ดูสดชื่น ก่อนจะออกมาเตรียมเสื้อผ้าให้สามี
สูทสีเทาเข้ม เนคไทสีน้ำเงินมิดไนท์บลู และนาฬิกาเรือนหรู ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบที่ปลายเตียง มินตราทำทุกอย่างเงียบกริบและคล่องแคล่ว
เมื่อกวินทร์ขยับตัวตื่น เขาคาดหวังว่าจะได้ยินเสียงสะอื้นไห้ หรือเห็นสายตาตัดพ้อรังเกียจจากหญิงสาวที่เขาเพิ่งย่ำยีไปเมื่อคืน... แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้คิ้วเข้มขมวดมุ่น
มินตราในชุดเดรสอยู่บ้านเรียบหรู ยืนส่งยิ้มบางๆ ให้เขาที่ปลายเตียง พร้อมแก้วน้ำอุ่นในมือ
"ตื่นแล้วเหรอคะคุณกวินทร์ ดื่มน้ำอุ่นก่อนนะคะ จะได้สดชื่น"
กวินทร์มองแก้วน้ำสลับกับใบหน้าสวยหวานอย่างไม่เข้าใจ เขาปัดมือเธอออกเบาๆ ไม่ได้รับแก้วน้ำนั้น แต่มินตราก็ไม่ได้ตกใจ เธวางแก้วลงที่โต๊ะหัวเตียงอย่างใจเย็น
"เธอ..." กวินทร์เอ่ยเสียงแหบพร่า "ยิ้มอะไรของเธอ? เมื่อคืนโดนไปขนาดนั้น สมองกระทบกระเทือนหรือไง?"
"มินปกติดีค่ะ" เธอตอบเสียงเรียบ พลางเดินไปหยิบผ้าขนหนูมาเตรียมไว้ให้เขา "คุณกวินทร์จะอาบน้ำเลยไหมคะ มินผสมน้ำอุ่นในอ่างไว้ให้แล้ว หรือจะทานมื้อเช้าก่อน?"
กวินทร์ลุกขึ้นนั่ง จ้องมองภรรยาขัดดอกด้วยสายตาจับผิด เขาตั้งใจจะทำให้เธอเจ็บปวดและอับอาย แต่ทำไมเธอกลับทำเหมือนเรื่องเมื่อคืนเป็นแค่กิจกรรมปกติของคู่รัก?
"อย่ามาทำตัวเป็นเมียแสนดีหน่อยเลยมินตรา" เขาแค่นหัวเราะ ลุกขึ้นเดินเปลือยท่อนบนโชว์มัดกล้ามเข้าหาเธอ "คิดว่าบริการดีๆ เอาใจฉันมากๆ แล้วฉันจะลืมเรื่องที่ตระกูลเธอหลอกขายของย้อมแมวให้ฉันงั้นเหรอ?"
มินตราเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ ไม่มีแววตาหวาดกลัว มีเพียงความมุ่งมั่นบางอย่าง
"มินทราบสถานะตัวเองดีค่ะ... มินเป็นลูกหนี้ และคุณเป็นเจ้าหนี้" เธอขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิด จัดปกเสื้อคลุมที่เขาเพิ่งหยิบมาใส่ให้เข้าที่ "แต่ในเมื่อคุณจ่ายเงินไปตั้งห้าสิบล้าน คุณก็ควรได้รับบริการที่ดีที่สุดไม่ใช่เหรอคะ?"
มือเรียวบางลูบไล้แผงอกกว้างเบาๆ อย่างจงใจยั่วยวน เป็นสัมผัสที่ทำให้กวินทร์เผลอกลั้นหายใจ
"มินจะทำหน้าที่ 'ภรรยา' ให้ดีที่สุด ทั้งเรื่องงานบ้าน การดูแลคุณ... และเรื่องบนเตียง" เธอกระซิบประโยคท้ายเสียงแผ่ว พลางช้อนตามองเขา "ให้สมกับที่คุณจ่ายไป ดีไหมคะ?"
กวินทร์กัดฟันกรอด ความโกรธที่ตั้งใจจะมีเมื่อเช้าถูกแทนที่ด้วยความปรารถนาที่พุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง ผู้หญิงคนนี้... ร้ายกาจกว่าที่เขาคิด
"ดี... ปากเก่งดีนี่" กวินทร์กระชากเอวบางเข้ามาแนบชิด บดจูบลงบนริมฝีปากอิ่มอย่างรุนแรงและดูดดื่มเพื่อสั่งสอน แต่มินตรากลับไม่ขัดขืน เธอจูบตอบเขาอย่างรู้งาน ปรนเปรอรสสัมผัสหวานล้ำจนเขาแทบคลั่ง
เมื่อเขาถอนริมฝีปากออก กวินทร์หอบหายใจหนักหน่วง จ้องมองหญิงสาวในอ้อมแขนที่แก้มแดงระเรื่อแต่ตายังใสแจ๋ว
"เตรียมน้ำไว้แล้วใช่ไหม?" เขาถามเสียงพร่า
"ค่ะ ผสมออยล์กลิ่นที่คุณชอบไว้ด้วย"
"งั้นก็ไปอาบด้วยกัน... ไปถูหลังให้ฉัน!" เขาออกคำสั่งเสียงเข้ม เพื่อกลบเกลื่อนความพ่ายแพ้ในใจที่เผลอไผลไปกับรสจูบเมื่อครู่
"ด้วยความยินดีค่ะ" มินตราตอบรับอย่างว่าง่าย
....
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
กวินทร์เดินลงมาที่ห้องอาหารด้วยอารมณ์ที่... บอกไม่ถูก มันผสมปนเปกันระหว่างความหงุดหงิดที่ตัวเองควบคุมอารมณ์ไม่ได้ กับความพึงพอใจอย่างประหลาด
มินตราเดินตามหลังเขาลงมา เธอทำหน้าที่ตักข้าวต้มกุ้งหอมกรุ่นเสิร์ฟให้เขา ดูแลเรื่องกาแฟและความหวานอย่างรู้ใจ ราวกับเธอศึกษาชีวิตเขามาเป็นอย่างดี
"กาแฟดำ ไม่ใส่น้ำตาลค่ะ" เธวางแก้วกาแฟลงตรงหน้าเขา กลิ่นหอมกรุ่นและรสชาติที่ชิมแล้วกลมกล่อมพอดีเป๊ะ ทำให้กวินทร์หาเรื่องติไม่ได้
"ใครสอนให้ทำ?" เขาถามห้วนๆ
"มินสังเกตค่ะ เวลาคุณออกข่าว หรือให้สัมภาษณ์ มินจำรายละเอียดพวกนี้ไว้หมด" เธอตอบพร้อมรอยยิ้มการค้า
กวินทร์ชะงักไปเล็กน้อย เธอสนใจเขาขนาดนี้เชียวหรือ? ชายหนุ่มรีบสลัดความคิดเข้าข้างตัวเองทิ้ง แล้วตีหน้านิ่งใส่
"ก็ดี... เป็นลูกหนี้ที่รู้หน้าที่ ก็จะได้ไม่ต้องเปลืองแรงสอน" เขาวางช้อนลงแล้วหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา ดึงบัตรเครดิตใบหนึ่งโยนไปตรงหน้าเธอ
"เอานี่ไป"
มินตรามองบัตรเครดิตใบสีดำตัดขอบทองด้วยความแปลกใจ "คะ?"
"ค่าตัวเมื่อคืน... และค่าบริการเช้านี้" กวินทร์พูดด้วยถ้อยคำที่จงใจดูถูก หวังจะเห็นหน้ากากที่สมบูรณ์แบบของเธอหลุดร่วง "ฉันไม่ชอบใช้แรงงานใครฟรีๆ ซื้อของอะไรที่อยากได้ซะ เสื้อผ้า กระเป๋า เครื่องสำอาง... แต่งตัวให้มันดูดีสมกับที่ต้องเดินข้างฉัน อย่าให้ใครเขาว่าได้ว่าเมียกวินทร์ดูโลโซ"
แทนที่มินตราจะโกรธหรือปาบัตรคืน เธอกลับหยิบบัตรนั้นขึ้นมาดูแล้วยิ้มหวานกว่าเดิม
"ขอบคุณมากค่ะคุณกวินทร์ ป๋าใจป้ำแบบนี้ มินจะบริการให้สุดฝีมือเลยค่ะ"
กวินทร์ถึงกับสำลักกาแฟ เขาไอโครกครากจนหน้าแดง มินตราต้องรีบส่งทิชชู่ให้พร้อมลูบหลังเบาๆ
"คุณกวินทร์ไหวไหมคะ? แพ้ความสวยของมินเหรอ?"
"มินตรา! หยุดพูดแล้วไปส่งฉันขึ้นรถเดี๋ยวนี้!" เขาตะคอกแก้เกี้ยว ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินหนีออกจากห้องอาหารไปดื้อๆ โดยมีเสียงหัวเราะเบาๆ ของมินตราไล่หลังมา
เมื่อแผ่นหลังกว้างลับสายตาไป รอยยิ้มบนใบหน้าสวยก็ค่อยๆ เลือนหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าและเศร้าหมอง มินตรากำบัตรเครดิตในมือแน่นจนเจ็บ
‘ทนไว้มินตรา... เขาจะดูถูกยังไงก็ช่าง ขอแค่ให้เขาพอใจ ให้เขาหลงจนโงหัวไม่ขึ้น วันไหนที่หนี้หมด... วันนั้นแหละ ฉันจะเป็นฝ่ายทิ้งเขาเอง’
เธอปาดน้ำตาที่ซึมออกมาทิ้ง แล้วเชิดหน้าขึ้น
เกมนี้... ใครรักก่อนแพ้ และเธอสาบานว่าจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด!
- Writer
