ตอนที่ 4 : ดอกเบี้ยที่เร่าร้อน
1400 Words
บรรยากาศภายในรถลีมูซีนคันหรูที่กำลังแล่นทะยานกลับคฤหาสน์เงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจที่ขาดห้วง แต่ความเงียบนั้นไม่ได้นำมาซึ่งความสงบ มันกลับเต็มไปด้วยประจุไฟฟ้าแห่งความปรารถนาที่อัดแน่นจนแทบระเบิด
‘กวินทร์’ นั่งกอดอกพิงเบาะรถ ใบหน้าคมคายภายใต้แสงไฟสลัวจากข้างทางดูเคร่งขรึมและดุดัน สายตาคมกริบจ้องมองหญิงสาวข้างกายไม่วางตา ราวกับราชสีห์ที่กำลังจดจ้องเหยื่ออันโอชะ
ส่วน ‘มินตรา’ นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสง่างาม มือเรียวสวยวางประสานบนตัก เธอยังคงสวมหน้ากากขนนกสีดำอยู่ ซึ่งมันยิ่งขับเน้นริมฝีปากสีแดงสดให้ดูเย้ายวนชวนสัมผัส
"มองมินขนาดนี้... อยากทานมินแทนข้าวเย็นเหรอคะ?" มินตราเอ่ยทำลายความเงียบ หันมาส่งสายตายั่วยวนผ่านหน้ากาก
"หุบปาก" กวินทร์คำรามในลำคอ แต่เขากลับเป็นฝ่ายขยับตัวเข้าไปเบียดกระซับร่างบางจนแทบเกยกัน "รู้ตัวไหมว่าคืนนี้เธอทำตัวน่ารำคาญแค่ไหน... ไปยืนยิ้มให้ไอ้หน้าตัวเมียพวกนั้นมองตาเป็นมัน"
"มินก็แค่เข้าสังคมตามมารยาท" เธอตอบเสียงใส นิ้วเรียวไต่ไปตามท่อนขาแกร่งของเขาอย่างจงใจ "แต่ถ้าคุณกวินทร์ไม่พอใจ... มินไถ่โทษให้เอามั้ยคะ?"
นิ้วซุกซนกรีดกรายขึ้นสูงจนเกือบถึงจุดอันตราย กวินทร์สะดุ้งเฮือก สูดปากด้วยความเสียวซ่าน เขาตะปบมือเธอไว้แน่น นัยน์ตาวาวโรจน์
"เก็บมารยาของเธอไว้ใช้บนเตียง... ถึงบ้านเมื่อไหร่ เธอไม่ได้นอนแน่!"
...
ทันทีที่ประตูห้องนอนใหญ่ปิดลง กวินทร์ก็ไม่รรีรอความสุภาพอ่อนโยนใดๆ อีกต่อไป เขากระชากร่างบางเข้าหาตัว บดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างดุดันและหิวกระหาย ราวกับคนอดอยากที่เพิ่งได้พบแหล่งน้ำทิพย์
"อื้อ..." มินตราครางประท้วงในลำคอเมื่อเขาจูบเม้มหนักหน่วงจนลิ้มรสคาวเลือดจางๆ แต่เธอก็ไม่ได้ผลักไส แขนเรียวเสลาโอบรอบคอแกร่ง รั้งให้เขาแนบชิดเข้ามาอีก จูบตอบเขาด้วยความเร่าร้อนที่ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน
มือหนาของกวินทร์ปัดป่ายไปทั่วแผ่นหลังเปลือยเปล่า เขารูดซิปชุดราตรีราคาแพงลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระชากมันออกจากร่างงามจนร่วงลงไปกองกับพื้น เหลือเพียงชุดชั้นในลูกไม้สีดำตัวจิ๋วที่ตัดกับผิวขาวจัดราวกับหิมะ
"สวย..." กวินทร์เผลอหลุดปากออกมาเมื่อได้เห็นเรือนร่างเย้ายวนเต็มตา หน้าอกอวบอิ่มล้นทะลักบราเซียร์ เอวคอดกิ่ว และสะโพกผายกลมกลึง ทุกสัดส่วนของมินตราสมบูรณ์แบบจนเขาไม่อาจละสายตาได้
"สวยก็มองนานๆ สิคะป๋า..." มินตรากระซิบเสียงพร่า เธอเป็นฝ่ายเดินต้อนเขาไปที่เตียงกว้าง ผลักอกแกร่งเบาๆ ให้เขานั่งลง
หญิงสาวค่อยๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นน้อยออกจากกาย เผยความงามสะพรั่งต่อหน้าสามี เธอคุกเข่าลงบนเตียง คลานเข้าไปหาเขาดุจแมวยั่วสวาท
"คืนนี้มินจะบริการให้คุณประทับใจ... จนลืมชื่อผู้หญิงทุกคนที่คุณเคยผ่านมาเลย"
กวินทร์มองภาพตรงหน้าด้วยลมหายใจที่ติดขัด ความทิฐิที่มีในใจพังทลายลงชั่วขณะ เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบของผู้ชายที่ต้องการครอบครอง
"งั้นก็พิสูจน์สิ... ว่าสินค้าอย่างเธอ มีดีแค่ราคาคุยหรือเปล่า"
มินตราไม่รอให้เขาท้าซ้ำ เธอขยับเข้าไปปลดเข็มขัดและกางเกงของเขาออกอย่างคล่องแคล่ว มือบางกอบกุมความเป็นชายที่ขยายใหญ่เต็มที่ของเขาไว้ สร้างความปั่นป่วนให้กวินทร์จนต้องแหงนหน้าครางต่ำ
เธอใช้ริมฝีปากและลิ้นปรนเปรอเขาอย่างรู้จังหวะ นุ่มนวลแต่เร้าใจ ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความตั้งใจที่จะทำให้เขามีความสุขที่สุด กวินทร์ขยุ้มผมยาวสลวยของเธอแน่น ขบกรามจนเป็นสันนูน พยายามอดกลั้นไม่ให้ตัวเองเสร็จสมเร็วเกินไป
"พอ... พอได้แล้วมินตรา!"
เขาดึงเธอขึ้นมา ผลักร่างบางลงกับที่นอนนุ่ม แล้วตามลงไปทาบทับทันที ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ฉ่ำปรือ
"ถึงตาฉันบ้าง..."
กวินทร์จู่โจมซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มสร้างรอยรักสีกุหลาบไว้ทุกที่ที่ริมฝีปากลากผ่าน เพื่อตีตราจองว่าผู้หญิงคนนี้เป็นของเขา มือหนาบีบเคล้นหน้าอกนุ่มหยุ่นอย่างมันเขี้ยว ก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปสำรวจความเป็นสาวที่ฉ่ำเยิ้มพร้อมรับการมาเยือนของเขา
"อ๊ะ... คุณกวินทร์" มินตราสะดุ้งเฮือกเมื่อนิ้วแกร่งรุกล้ำเข้ามา เธอจิกเล็บลงบนบ่ากว้างเพื่อระบายความเสียวซ่าน
"เรียกชื่อฉัน..." เขากระซิบสั่งเสียงแหบพร่า ขณะแทรกกายแกร่งเข้ามาเติมเต็มช่องทางคับแคบทีเดียวจนสุดทาง
"อึก! กวินทร์... ป๋าขา..."
คำเรียกขานที่แสนออดอ้อนทำลายสติสัมปชัญญะสุดท้ายของกวินทร์ เขาเริ่มขยับกายสอบประสานจังหวะรักอย่างหนักหน่วงและรุนแรงตามแรงอารมณ์ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องกังวานไปทั่วห้อง ผสานกับเสียงครวญครางหวานหูที่ปลุกเร้าให้เขาโหมแรงกายใส่เธอไม่ยั้ง
มินตราไม่ได้นอนเฉยเป็นขอนไม้ เธอตอบรับทุกท่วงท่าของเขาอย่างเร่าร้อน ขยับสะโพกรับจังหวะรักอย่างรู้ใจ เล็บคมกรีดกรายไปทั่วแผ่นหลังกว้างจนได้เลือดซิบๆ แต่นั่นยิ่งทำให้กวินทร์คลั่งไคล้
"อื้ม... เธอแม่ม... ร้ายกาจมากมินตรา" กวินทร์กัดฟันพูด "เธอเรียนเรื่องพวกนี้มาจากไหน!"
"มินเรียนรู้... เพื่อคุณคนเดียวค่ะ" เธอตอบเสียงกระท่อนกระแท่น โอบกอดรอบคอเขาแน่น "รักมินมั้ยคะ... คุณกวินทร์ชอบแบบนี้มั้ย?"
คำถามนั้นกระแทกใจเขาอย่างจัง กวินทร์ไม่อยากยอมรับว่าเขา 'ชอบ' จนแทบคลั่ง ไม่อยากยอมรับว่าร่างกายของเขาเสพติดสัมผัสของเธอเข้าแล้ว
"อย่าถามมาก... ทำหน้าที่ของเธอต่อไป!"
บทรักดำเนินไปอย่างดุเดือดและยาวนาน กวินทร์ตักตวงความสุขจากร่างบางครั้งแล้วครั้งเล่า เปลี่ยนท่วงท่าและจังหวะเพื่อรีดเค้นเสียงครางหวานๆ ของเธอ จนกระทั่งพาเขาทั้งคู่แตะขอบสวรรค์พร้อมกันด้วยความสุขสมที่เอ่อล้น
ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวลงนอนทับร่างบางอย่างหมดแรง เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ดังก้องประสานกัน
มินตรานอนหลับตาพริ้ม เหงื่อเม็ดเล็กผุดพราวตามใบหน้าและลำตัว แต่ริมฝีปากอิ่มยังคงประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ มือเรียวลูบหลังเขาเบาๆ เป็นการปลอบประโลม
กวินทร์ค่อยๆ พลิกตัวลงมานอนข้างๆ ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างให้เธอและตัวเอง เขาตะแคงมองใบหน้าสวยที่แดงระเรื่อด้วยความอิ่มเอม ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในอกข้างซ้าย... ความรู้สึกหวงแหนและเป็นเจ้าของที่มากกว่าแค่เจ้าหนี้กับลูกหนี้
"น้ำค่ะ..." มินตราที่ยังไม่หลับ หันไปหยิบแก้วน้ำที่หัวเตียงยื่นให้เขา "จิบน้ำหน่อยนะคะ จะได้ไม่คอแห้ง"
กวินทร์รับแก้วน้ำมาดื่มจนหมด แล้ววางกลับที่เดิม เขามองสบตาเธอที่ยังคงทำหน้าที่ภรรยาที่ดีไม่ขาดตกบกพร่องแม้จะเพิ่งผ่านศึกหนักมา
"เจ็บมั้ย?" เขาถามเสียงห้วน แต่แฝงความห่วงใยเจือจาง
"นิดหน่อยค่ะ... แต่มีความสุขมากกว่า" มินตราช้อนตามองเขา ยิ้มหวานหยด "แล้วคุณกวินทร์ล่ะคะ คุ้มค่าดอกเบี้ยหรือยัง?"
กวินทร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอดแนบอก ซุกหน้าลงกับกลุ่มผมนุ่ม
"นอนซะ... พรุ่งนี้เธอต้องตื่นมาชงกาแฟให้ฉันอีก"
มินตราซุกหน้าเข้ากับอกอุ่น ยิ้มกว้างออกมาทั้งที่ตายังหลับ เธอรู้ดีว่าคำพูดนั้นหมายความว่าอะไร...
เขาไม่ไล่เธอไปนอนเรือนคนใช้แล้ว!
"ฝันดีนะคะคุณสามี" เธอกระซิบเบาๆ ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราด้วยความอ่อนเพลียแต่สุขใจ
ทิ้งให้กวินทร์นอนลืมตาโพลงในความมืด กลิ่นกายหอมกรุ่นของเธอยังติดจมูก ร่างกายนุ่มนิ่มในอ้อมกอดทำให้เขาไม่อยากขยับไปไหน
‘บ้าชะมัด... นี่ฉันกำลังแพ้มารยาของยัยเด็กกาฝากนี่หรือไง?’
เขาถามตัวเองในใจ แต่แขนแกร่งกลับกอดกระชับร่างเธอแน่นขึ้นกว่าเดิม... ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป
- Writer
