แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาตกกระทบเตียงกว้าง ‘กวินทร์’ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก่อนนาฬิกาปลุกจะดัง ซึ่งผิดวิสัยปกติของคนที่ทำงานหนักจนดึกดื่น แต่สิ่งที่ทำให้เขาตื่นเต็มตาไม่ใช่แสงแดด หากแต่เป็นกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเรือนผมบราวน์ชูการ์ที่ซุกอยู่ตรงปลายคางของเขา
เขาก้มลงมองร่างบางในอ้อมกอด ‘มินตรา’ ยังคงหลับสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอของเธอเป่ารดแผงอกเปลือยเปล่าของเขาเป็นจังหวะ แขนเรียวเล็กพาดกอดเอวสอบของเขาไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหนีไปไหน
ชายหนุ่มนอนนิ่ง ไม่กล้าขยับตัวแรง เพราะกลัวจะทำลายบรรยากาศอันเงียบสงบนี้... หรืออาจจะเพราะเขายังไม่อยากปล่อยมือจากเอวคอดกิ่วที่นุ่มมือนี้กันแน่
"อือ..." มินตราเริ่มขยับตัว เธอส่งเสียงครางงึมงำในลำคอเหมือนลูกแมวขี้เซา ก่อนจะค่อยๆ ปรือตาขึ้นมอง
ทันทีที่สบตาเข้ากับนัยน์ตาคมเข้มที่จ้องมองอยู่ก่อนแล้ว แก้มใสก็ขึ้นสีระเรื่อ
"อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณกวินทร์..." เธ
