“แล้วแกนะไอ้ดีนเพลา ๆ บ้างเหอะไอ้นิสัยเลือดร้อนทำร้ายร่างกายคนอื่นเขาแบบนั้น ฉันรู้ว่าแกมันไม่กลัวใครหน้าไหนอยู่แล้ว แต่ที่นี่มันโรงพยาบาลนะเว้ย...แกควรให้เกียรติสถานที่บ้าง อีกอย่างถ้าเกิดเป็นข่าวขึ้นมามันไม่ได้กระทบแค่แกคนเดียวนะ แต่บริษัทของแก ความน่าเชื่อถือของแกมันจะเสียหายไปด้วย” พี่น้ำค้างร่ายยาวโดยที่คนตัวโตได้แต่เมินหน้าหนี
“ชิ...เป็นแบบนี้ตลอด เวลาพูดอะไรเป็นต้องเมินหน้าหนี เอาเถอะ...ถ้าวันหนึ่งร้องเหมือนหมามาให้ฉันช่วยฉันจะเมินใส่แกแบบนี้บ้าง...จิ๊ หรือถ้าบ้ามาก ๆ ฉันจะรวมหัวกับน้าดารันส่งแกไปดัดนิสัยกับท่านชีคชาดีฟ” พี่น้ำค้างมองน้องชายด้วยสายตาเหนื่อยหน่ายแต่ก็เต็มไปด้วยความเป็นห่วงและจริงใจ แต่ด้วยประโยคส่งท้ายของพี่น้ำค้างก็ทำให้คนที่โดนต่อว่ายิ่งหน้าบูดบึ้งแสดงอาการหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด
ก่อนที่พี่น้ำค้างจะหันมาทิ้งประโยคเด็ดเอาไว้กับฉันจนคนตรงหน้านั้นถึงกับถลึงตากว้างใส
