เราสองคนต่างฝ่ายต่างนั่งจมอยู่ในความคิดของตัวเอง จนเหมือนกับว่าเวลาได้หยุดอยู่แบบนั้น เพราะต่างฝ่ายต่างไม่รู้ที่จะปลอบใจกันยังไง เนื่องด้วยความรักที่เราทั้งสองคนมีให้กับป้านีต่างไม่ด้อยไปกว่ากันเลย
เพราะถึงแม้พี่รามจะไม่ใช้ลูกแท้ ๆ ของป้านีแต่ก็มีศักดิ์เป็นหลานแท้ ๆ อีกทั้งพี่รามเองเขาก็รักและเคารพป้านีไม่ต่างจากแม้แท้ ๆ ของตัวเองด้วย ส่วนฉันก็อย่างที่ได้เห็นถึงเรื่องราวชีวิตของฉันที่ผ่านมา เพราะถ้าหากว่าตลอดระยะเวลาที่ฉันอยู่ที่บ้านหลังเก่านั้นฉันไม่ได้ป้านีคอยดูแล คอยอยู่เคียงข้าง คอยเป็นห่วงเสียยิ่งกว่าแม่แท้ ๆ ที่ทิ้งฉันไป ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าชีวิตของฉันมันจะหักเหไปทิศทางไหน มันก็คงไม่แปลกที่ฉันจะรู้สึกรักและเคารพป้านีมากขนาดนี้ และด้วยความรู้สึกของทั้งฉันและพี่รามในตอนนี้ที่ข้างในมันต่างรู้สึกว่ากำลังแหลกสลาย จึงทำได้แค่อยู่กับความคิดที่ดำดิ่งของตัวเองเท่านั้น...
และหลังจากที
