ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจฉันสั่นไหววูบโหวง เนื่องจากสภาพใบหน้าที่ปูดบวมมีรอยช้ำจากการถูกทำร้ายร่างกายของป้านี มันทำให้หัวใจฉันเจ็บปวดเหมือนถูกคนเอามือล้วงเข้ามาบีบขยี้ให้แหลก
ฉันค่อย ๆ เดินตรงไปยังเตียงนอนคนไข้ด้วยความเงียบเพราะกลัวจะทำให้คนที่หลับตาสะดุ้งตื่น ก่อนจะค่อย ๆ สอดมือตัวเองเข้าไปจับมือนุ่มนิ่มแต่เริ่มมีความเหี่ยวย่นตามอายุอย่างแผ่วเบา
“อะ...อูยยยยย ~~” จากนั้นเสียงครางร้องเบา ๆ จากคนที่นอนอยู่บนเตียงก็ทำฉันต้องรีบปาดน้ำตาที่เอ่อคลอบนดวงตาทิ้ง พร้อมกับพยายามปรับหน้าตาให้กลับมาสดใสดังเดิม
“ปะ...ป้านีค่ะ” ฉันเรียกชื่อผู้หญิงที่ฉันเคารพรักยิ่งกว่าแม่ด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาและอ่อนโยนให้มากที่สุด
“นะ...หนูลิน...หนูลินเหรอลูก” ป้านีพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น แม้ว่าดวงตาจะยังปิดอยู่
“ค่ะ...ฮึก...ลินเอง” ฉันที่พยายามจะกลั้นน้ำตาเอาไว้แต่ ณ เวลานี้มันก็ช่างยากเสียเหลือเกิน
“หนูลินร้องไ
