ก่อนที่ป้านีจะทำทีเป็นหัวเราะขึ้นมาเพื่อกลบเกลื่อน เพราะไม่อยากให้หญิงสาวตรงหน้าต้องเป็นกังวลหลังจากที่เห็นสีหน้าที่ไม่สู้ดีนักของหญิงสาว
“ฮ่าๆๆ สงสัยพอหัวฟาดพื้นอาการปวดหัวเลยดีขึ้น ก่อนหน้านี้นะป้าปวดหัว มึนหัว บ้านหมุนบ่อย บางทีนะมันปวดจนเป็นลมไปเลยก็มี เห้ออออ...ก็อย่างที่เขาว่ากันอะเนอะแก่แล้วไม่มีอะไรดีสักอย่าง” ป้านีพูดไปยิ้มไปอย่างคนไม่คิดอะไร และคิดว่ามันเป็นเพียงอาการของคนที่เริ่มมีอายุเท่านั้น
“ทำไมป้านีไม่เคยบอกลินเลยล่ะคะ ว่าป่วยขนาดนี้” ฉันท้วงออกไปด้วยความรู้สึกน้อยใจที่ยามเดือดร้อนผู้ใหญ่ตรงหน้าไม่เคยคิดจะบอกอะไรฉันบ้างเลย
“เรื่องเล็กนิดเดียวเองลูก อีกอย่างหนูลินกับเจ้ารามก็ต่างมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ โรคคนแก่กินยาลมดมยาหอมก็หายแล้ว” ใบหน้าของป้านีเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มละมุน ก่อนจะเอื้อนเอ่ยคิดเป็นห่วงความรู้สึกของคนอื่น จนทำให้ฉันยิ่งรู้สึกหน่วงในใจเพิ่มมากขึ้น
ฉันมองผู
