เขาปล่อยให้ฉันได้นั่งดื่มด่ำกับบรรยากาศตรงหน้าโดยไม่ได้เอ่ยพูดเพื่อทำลายความเงียบแต่อย่างใด และแม้ว่าภาพตรงหน้าจะดูมืดสุดลูกหูลูกตามองไม่เห็นขอบฟ้าแล้วก็ตาม แต่ทว่า...ในความเงียบสงบจนดูน่ากลัวนั้นกลับระยิบระยับประดับไปด้วยดวงดาวที่ส่องแสงสว่างสุกใสระบายเต็มไปทั่วทั้งพื้นฟ้า
ความสวยและความสงบนิ่งที่มีแค่เพียงเสียงคลื่นขับกล่อม แต่กลับทำให้หัวใจที่เคยเศร้าหมองค่อย ๆ อิ่มฟูขึ้นมา จนแทบจะไม่รู้สึกเจ็บปวดใจเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว...
“หิวหรือยัง...” เสียงจากผู้ชายที่นั่งเงียบอยู่ด้านข้างเอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นว่าหญิงสาวที่นั่งดื่มด่ำกับบรรยากาศตรงหน้าอยู่นานพอสมควร และคิดว่าป่านนี้เธอน่าจะเริ่มหิวแล้ว
“ค่ะ...” ฉันหันไปตอบพร้อมกับยิ้มน้อย ๆ ให้กับเขา เพราะเมื่อความเครียดและความเศร้าเริ่มจางหาย ร่างกายก็มักจะเริ่มกลับมาทำงานตามปกติ
สิ้นเสียงประโยคตอบรับจากฉัน เขาก็ไม่รอช้าสตาร์ตรถพาฉันไปหาอะไรกินท
