“สอนหน่อยรินเหล้าไม่เป็น” ฉันเอ่ยบอกไปตามความจริง
“ขอให้คนเขาสอน พูดแบบนี้เหรอ ไร้การศึกษาจริง ๆ” ส่วนเขาหลังจากฟังคำขอของฉัน ถึงกับเอ่ยต่อว่าฉันอย่างเสีย ๆ หาย ๆ ไม่มีชิ้นดี
(โอ้โห้...พระคู๊ณณณณณณ กล้าว่าคนอื่นเขานะย่ะ ดูปากตัวเองซะก่อนเถอะ ปกติฉันก็เป็นคนพูดจาไพเราะอ่อนหวานอยู่แล้ว แต่เพราะต้องมาเจอกับผู้ชายปากปีจอแบบนี้ไง...ชิ) ฉันแอบสบถใส่เขาในใจ
“เห้ออออ...รบกวนสอนหน่อยค่ะ เผอิญว่าทำไม่เป็น” ฉันกลั้นใจพูดดีกับเขา แม้ในใจจะเหลืออด
และหลังจากที่ฉันพูดจบ เขากลับยังคงกอดอกหลับตาพริ้มพิงหัวกับพนักโซฟาอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว
ความเงียบไร้การตอบสนองจากเขาทำให้ฉันที่กำลังตั้งหน้าตั้งตารอฟังคำตอบอยู่นั้น ถึงกับต้องเงยหน้าขึ้นไปมองว่าเพราะเหตุใดเขาถึงได้เงียบไป
“หลับใส่เหรอเนี้ย...!!” ฉันพูดกับตัวเองเบา ๆ ก่อนที่จะหยัดตัวลุกขึ้นเพื่อไปมองเขาใกล้ ๆ เนื่องจากไฟในห้องนี้ไม่ได้สว่างมากนัก จึงทำ
