“ฉันขอโทษนะที่ทำร้ายเธอเมื่อวานซืน...”
คุณแม่พี่รามเอ่ยปากพูดออกมา จนฉันเองถึงกับตกใจในสิ่งที่ตนได้ยิน ก่อนที่ฉันจะค่อย ๆ หันไปเผชิญหน้ากับผู้ใหญ่ที่พูดด้วย
“มะ...ไม่เป็นไรค่ะ...และลินก็ต้องขอโทษคุณป้าด้วยนะคะที่เป็นต้นเหตุทำให้ป้านีต้องเจ็บตัว” ฉันที่ไม่ได้ถือสาอะไรเพราะคิดเสมอมาว่าที่ป้านีต้องเจ็บตัวต้นเหตุมันก็เป็นเพราะฉันอยู่แล้ว อีกทั้งก็ได้ถือโอกาสนี้เอ่ยปากขอโทษถึงสิ่งที่รู้สึกผิดในใจออกไปด้วย
แต่ทว่า...นอกจากคำขอโทษจากคนที่ฉันไม่คาดคิดว่าจะเอ่ยปากออกมาก่อน ก็ได้มีคำพูดอีกคำพูดหนึ่งที่ฉันไม่คิดว่าคุณแม่พี่รามท่านจะพูดออกมา แล้วมันก็ยังเป็นคำพูดที่ทำให้ฉันถึงกับขอบตาร้อนผ่าวทันที...
“และก็ขอบคุณ...สำหรับทุกอย่างด้วยนะที่เธอทำให้กับพี่นี”
คุณแม่พี่รามพูดขอบคุณพร้อมกับปรายตามาที่ฉันและคุณดีนพร้อมกัน
“ฮึก...ฮึก...ไม่เป็นไรเลยค่ะ...ลินเต็มใจ” ฉันยิ้มกว้างตอบกลับไป โดยมีก้อนสะอื้นตี
