ณ เพนท์เฮ้าส์ดีแลน
“หิวไหม...” คนตัวโตเอ่ยถามพร้อมกับเดินเข้ามากอดฉันจากทางด้านหลัง หลังจากที่เราเข้ามายังเพนท์เฮ้าส์แล้ว
“พี่ดีนหิวไหมคะ ลินทำอะไรให้กินเอาไหม” ฉันลูบมือแกร่งที่กำลังโอบกอดฉันอยู่ด้วยความรู้สึกรัก ก่อนจะถามเขากลับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ทำเป็นด้วย...” เขาเลิกคิ้วเอียงคอโน้มลงมาถามด้วยความสงสัย
“ได้นิดหน่อยค่ะ...” ฉันยิ้มอีกทั้งยังรู้สึกขำในทีท่าของเขา
“ไม่ตายใช่ไหม!!” คนตัวโตขมวดคิ้วถามย้ำ
“พี่ดีน!!” ส่วนฉันก็ถึงกับเสียงสูง ยู่ปากด้วยความไม่พอใจ
“ถ้างั้นก็ไปเรียกป้านุ่มมาทำให้แล้วกันค่ะ ลินไม่ทำแล้ว” ฉันออกอาการงอนขึ้นมาทันที พร้อมกับพยายามแกะมือแกร่งที่กำลังโอบกอดฉันอยู่ให้ออกไป
“โอ๋ๆๆ เมียใครทำไมขี้งอนจังเลยล่ะคร้าบบบบ ~~ พี่ล้อเล่นเฉย ๆ อย่างงอนเลยน๊าาา... ฟอด ~~” ส่วนคนตัวโตที่เห็นว่าเมียรักออกอาการน้อยใจก็รีบง้อทันทีด้วยกลัวว่าคืนนี้เขาอาจจะอดกินของโปรด
“ไม่ต้อง
