คำพูดร้าย ๆ อีกทั้งความดิบเถื่อนของผม ส่งให้ผมทำกิริยาหยาบคายกับเธออย่างไม่อาจยับยั้งชั่งใจได้ ทั้งที่ผมจะรู้ดีว่าไม่ควรทำแบบนี้กับเธอไป แต่มันเป็นเพราะว่าผมเองนั้นระงับความไม่พอใจที่มันปะทุขึ้นมาไม่ได้จริง ๆ
ดวงตาสั่นระริกพร้อมกับปากที่พะงาบ ๆ ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ทำให้ความหุนหันของผมค่อย ๆ คลายลง และปล่อยมือที่บีบแก้มของเธอออก
“ฉันเจ็บนะ...เป็นบ้าอะไรเนี้ย...ผีเข้าหรือไง” เธอที่แม้จะกลัวแต่ผมรู้ว่าเธอพยายามข่มมันเอาไว้ ก่อนที่คนร่างบางจะอดไม่ได้ที่จะแว้ดใส่ผมพร้อมกับใบหน้าที่บูดบึ้ง
ใบหน้าหวานที่แสดงความไม่พอใจเพราะความเจ็บปวดทำให้ความรู้สึกผิดพัดผ่านเข้ามาในหัวใจอันเย็นชาของผมทันที แต่ด้วยศักดิ์ศรีที่มีมันค้ำคอทำให้ผมไม่ยอมเอ่ยคำขอโทษออกไป...แต่มันก็ไม่เป็นไร...เพราะผมเองก็ยังมีวิธีปลอบใจในแบบที่เธอต้องชอบอย่างแน่นอน...
“5 ล้าน...”
--- ลลิน Talk ---
“ห๊ะ...” (O.O)
ฉันเบิกตาโพ
