“จะไปไหน...??”
และเสียงเข้มที่เอ่ยปากถามตามหลังมาก็เสมือนกับคำอาญาสิทธิ์ให้เท้าฉันหยุดชะงักลงทันที
“ก็ไปทำงานไงคะ...” ฉันที่ค่อย ๆ หันกลับมามองหน้าเขาช้า ๆ ก่อนจะส่งสายตาเหล่มองออกไปยังโต๊ะด้านนอกสำทับ
“อยู่เป็นเพื่อนฉันก่อนซิ” ส่วนเขาที่ไม่รอฟังคำตอบจากฉันก็ถือวิสาสะเดินมาจูงมือฉันให้ไปนั่งที่โซฟาด้วยกันกับเขา
“แต่ว่าตอนนี้ได้เวลางานแล้วนะคะ...ท่านประธาน” ฉันที่แม้ว่าใจจะยังเต้นระรัวจากการกระทำของเขาก่อนหน้านี้ แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะเอ่ยเตือนเขาเรื่องงาน
ก่อนที่ในจังหวะเดียวกันนั้น...ในขณะที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัวจู่ ๆ เขาก็เอนตัวลงนอนหนุนตักฉันพร้อมกับปิดตาหลับไปเสียดื้อ ๆ อย่างงั้น
“อ่ะ...คุณดีน...ทำอะไรคะเนี้ย” (O//.//O) ฉันถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจต่อการกระทำของเขา
“อืมมมมม ~~ นุ่มจัง...” (- u -) ส่วนเขาที่เปล่งเสียงครางออกมาเพียงแค่ประโยคสั้น ๆ แต่ทว่า...กลับทำให้ร่างกายที่แข็งท
