ณ ห้องโถงบริษัท DLKK Corporate
“พี่ราม...รอลินนานไหมคะ”
ฉันยังคงยิ้มแย้มส่งตรงไปให้คนตรงหน้า หลังจากปรับสีหน้าที่เศร้าหมองให้กลับมาเป็นปกติแล้ว
“ไม่นานเลยครับ สำหรับน้องลินพี่รอได้เสมอ” ส่วนผู้ชายตรงหน้าเขาก็ตอบกลับด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเช่นกัน แต่ทว่า...ในคำพูดนั้นทำไมฉันถึงกลับรู้สึกว่าเขาแฝงความหมายอะไรบางอย่าง
ก่อนที่ฉันเลือกที่จะไม่ใส่ใจอะไร เพราะไม่อยากให้อะไรเข้ามารกสมองอีกแล้ว เนื่องจากสิ่งที่ฉันรับมาตลอดบ่ายนี้มันหนักหนาจนฉันปวดหัวไปหมดแล้ว
“งั้นไปกันเลยไหมคะ” ฉันรีบชวนคนตรงหน้าให้ออกไปจากที่นี่โดยเร็วเสมือนคนที่มีความผิดกำลังหนีตำรวจอย่างไงอย่างงั้น ด้วยเพราะฉันไม่อยากจะยืนอยู่ตรงนี้นานสักเท่าไรนัก
จากนั้นเราสองคนก็พากันเดินออกไปจากบริษัท DLKK Corporate ด้วยความเร็ว...
--- ดีแลน Talk ---
ผมที่สังเกตเธอมาสักพักตั้งแต่เริ่มงานช่วงบ่ายถึงอารมณ์ที่ดูเปลี่ยนไปอย่างบอกไม่ถูกของเธอ
