“ได้ข้อมูลแล้วครับ...ผู้ชายคนนี้ทำงานอยู่ในฝ่ายวิศวะฯ ในบริษัทของเราเองครับ ชื่อราม มีบ้านอยู่ในกรุงเทพและที่สำคัญคือ...เขากับคุณลลินสนิทกันมานานแล้วครับ”
ทันทีที่ลูกน้องคนสนิทของผมรายงานจบ ผมก็ขมวดคิ้วนึกย้อนไปยังเหตุการณ์ก่อนหน้านี้
“รามเหรอ...” ผมกอดอกอย่าใช้ความคิด
และเพียงไม่นาน สมองของผมก็ประมวลผลปะติดปะต่อเรื่องราวระหว่างเธอกับผู้ชายขึ้นนั้นขึ้นมาได้...
เขาที่นึกออกแล้วว่าตอนที่เขาจับตัวเธอไปได้มีชื่อผู้ชายคนนี้โทรเข้ามา อีกทั้งคนนี้ยังเป็นคนที่คอยส่งข้อความและพยายามตามหาตอนที่เธอหายตัวไป และไหนจะตอนที่เขาขับรถไปส่งเธอที่หน้าห้องพักเก่า ผู้ชายคนนี้นี่เองที่เป็นคนมายืนรอรับและโอบกอดเธอเอาไว้ แถมยังเป็นคนเดียวกันกับที่ผมเห็นเธอเดินหัวเราะต่อกระซิกกันเมื่อเช้าวันวานอีกด้วย
และทันทีที่พอจะเข้าเค้าอะไรได้บางอย่างไฟโทสะในกายผมก็ได้โหมกระหน่ำขึ้นมาอย่างไม่อาจระงับได้ เพราะหลังจากที่เซ
