การกระทำของเขาจะทำให้ฉันถึงกับเบิกตากว้างอีกครั้ง ก่อนที่ฉันจะเอ่ยปากทวงค่าเสียหายที่ฉันควรจะได้
“นี่คุณดีน...ถ้าทำแบบนี้ลินจะคิดครั้งละ 1 ล้านเลยนะคะ ถ้างั้นคิดเลยดีกว่าทั้งในลิฟต์และเมื่อกี้นี้ด้วยรวมเป็น 3 ล้าน ตามนี้นะคะ” ฉันที่เอามือคล้องคอเขาเอ่ยเจื้อยแจ้วออกไปด้วยความงก
“โอ้โห้...แฟนกันคิดเงินด้วย...ยัยเกลือเอ๊ยยยย...!!” ส่วนเขาที่แม้จะต่อว่าฉันแต่ก็ยังกลั้วหัวเราะในลำคอด้วยความสุข
“ไม่ได้หรอกค่ะ...ก็ลินเป็นหนี้คุณอยู่นี่น่า” ฉันบุ้ยปากใส่เขา
“แล้วถ้าฉันมีวิธีที่จะทำให้เธอลดหนี้เหลือมาเป็น...ศูนย์...เธอจะยอมทำไหมล่ะ...หึหึ” และน้ำเสียงบวกกับดวงตาที่ดูมีเลศนัยได้เอ่ยถามด้วยประโยคที่ฟังดูมีความนัยแปลก ๆ
เนื่องจากเขาตอนนี้ได้กลายร่างเป็นหมาป่าเจ้าเล่ห์ที่ทำเป็นเอื้อนเอ่ยประโยคที่เปรียบเสมือนกับหญ้าทองคำ ยื่นออกมาเพื่อหลอกล่อให้แกะน้อยแสนซื่อแต่ขี้งกอย่างฉันได้เดินตามความระยิบระยับ
