--- ดีแลน Talk ---
ผมถึงกับนึกขำอยู่ในใจกับท่าทีของแม่แกะน้อยใสซื่อที่หลังจากผมพาเธอมาถึงโรงพยาบาลแล้วผมได้มาเจอกับพี่น้ำค้างลูกพี่ลูกน้องของผม เธอก็ดูจะบึ้งตึงใส่ผมทันที นั่นก็เพราะผมยังไม่ทันจะได้แนะนำให้ทั้งเธอและพี่น้ำค้างได้รู้จักกัน เธอก็ตะบึงตะบอนเดินหนีผมไปและด้วยการกระทำของผมนั้นมันก็ทำให้ผมรู้สึกโชคดีที่ได้เห็นท่าทีที่ดูยังไงก็รู้ได้ว่าเธอ...กำลังหึง...
และในขณะที่ผมมองไปยังร่างบางที่เดินไปหาที่นั่งอยู่นั้น เสียงของคนที่ถูกหางเลขแบบไม่รู้ตัวก็ได้แทรกถามโพล่งเข้ามาจนทำให้ผมที่มองไปยังเธอคนที่ผมคลั่งไคล้ถึงกับตกใจ
“ไง...นั่นอ่ะเด็กใหม่เหรอ” พี่น้ำค้างยื่นหน้ามาถาม จนผมที่กำลังมองตามร่างบางที่เดินตะบึงตะบอนไปถึงกับตกใจหลุดออกมาจากภวังค์
“เห้ย!!...ตกใจหมดพี่ค้างเล่นไรเนี้ย” ผมอุทานพร้อมกับร่างที่สะดุ้งโหยง ก่อนจะมองไปยังพี่สาวที่เป็นลูกพี่ลูกน้องทางฝั่งแม่ของตัวเองด้วยทีท่าเงอะ ๆ
