ก่อนที่ฉันจะรู้สึกได้ว่ารถสุดหรูของเขาได้ขับมาจอดยังลานจอดรถส่วนตัวของเขาแล้ว และทันทีที่เขาปลดล็อกประตูรถฉันก็รีบเปิดประตูพุ่งตัวออกไปจากตัวรถด้วยความรวดเร็ว ด้วยหมายใจจะลงลิฟต์เพื่อกลับไปยังโรงพยาบาลอีกครั้ง...
แต่ทว่า...ด้วยความสูงเพียง 160 กว่า ๆ หรือจะก้าวขาได้ยาวเท่าคนที่สูง 190 ขึ้น ดังนั้นยังไม่ทันที่ฉันจะได้ถึงประตูลิฟต์ก็ถูกคนตัวสูงที่วิ่งตามมาทางด้านหลังคว้าตัวเอาไว้ได้ทัน พร้อมกับจับฉันอุ้มขึ้นพาดบ่าแกร่งอีกครั้งโดยที่ฉันยังไม่ทันได้ตั้งตัว
“ว๊ายยยย ~~ ปล่อยนะ...ปล่อยฉัน...ฉันจะไปหาพี่ราม” ฉันที่ทั้งดิ้นทั้งทุบไปที่หลังของเขาอย่างเหลืออด พร้อมกับร้องโวยวายด้วยความไม่ยินยอม แต่กลับไม่ได้ทำให้คนตัวโตรู้สึกรู้สาอะไรแถมเขายังจับฉันพาดบ่าหัวห้อยพาเข้าไปในลิฟต์ แล้วกดไปยังชั้นที่อยู่อาศัยของเขาทันที
ติ๊ด ~~
ตุบ...!!
ทันทีที่เปิดประตูเข้ามายังเพนท์เฮ้าส์ได้ เขาก็เดินดุ่ม ๆ ตรงมาย
