แต่เวลาของคนรอมันมักเคลื่อนคล้อยไปอย่างเชื่องช้าเสมอ เพราะความรู้สึกที่แสนยาวนานในขณะที่ผมรอกระทั่งจวบจนแสงของรุ่งอรุณวันใหม่ฉายพาดเข้ามาในห้องนอนบนเพนท์เฮ้าส์สุดหรูมันช่างทรมานเหลือเกิน ทั้งที่โดยปกติแล้วผมมักจะเกลียดแสงที่สาดเข้ามากระทบใบหน้าหล่อ ๆ ของผมยามเช้าแบบนี้
แต่ทว่า...ด้วยความรู้สึกคะนึงหาและรอเวลาที่จะได้พบใครสักคน ทำให้แสงแดดยามเช้าของวันนี้มันช่างดูอบอุ่นสดใสจนทำให้ผมรู้สึกได้ถึงความกระปรี้กระเปร่ามากกว่าวันไหน ๆ เสียอีก
ผมปรายตามองดูนาฬิกาที่บ่งบอกตัวเลขของเวลาว่าเพิ่งจะผ่านพ้นช่วงเวลารุ่งสางมาได้เพียงไม่นานเท่าไรนัก พร้อมกับนึกในใจไปถึงเวลานัดระหว่างผมกับเธอคนที่เข้ามาปั่นป่วนหัวใจของผมทั้งคืนว่าเราทั้งสองคนได้นัดเจอกันในช่วงสาย ๆ ของวันนี้
แต่ทว่า...มีหรือที่คนอย่างผม ดีแลน เกรียงไกรไพศาลทรัพย์ คนนี้ จะมานั่งรอเวลาเพื่อทรมานหัวใจของตัวเองไปเปล่า ๆ เพราะคนอย่างผมนั้นมันม
