“ฮือออออ ~~”
ฉันที่ปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาไม่ขาดสายด้วย ณ ตอนนี้ที่ตัวเองเริ่มจะรู้สึกโล่งใจ แต่ก็ยังมีความรู้สึกกลัวปะปนอยู่ในนั้น มันเป็นความรู้สึกกลัวอารมณ์เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของเขา กลัวว่าเขาจะทำให้ฉันเหมือนกับมีความสุขอยู่บนสวรรค์แล้วจู่ ๆ เขานั้นก็กระชากฉันลงมาทำร้ายให้เจ็บปวดใจอีก
ก่อนที่ฉันจะปล่อยตัวเองให้ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขาสักพัก จากนั้นก็ค่อย ๆ ผละตัวออกมาจากอกเขาแล้วนั่งตัวตรงตามเดิม หลังจากที่จัดการตัวเองให้กลับมามีสภาวะทางอารมณ์เป็นปกติแล้ว
พร้อมกันนั้นฉันที่ต้องการไขข้อสงสัยในสิ่งที่ตนอยากรู้ก็ไม่รอช้าที่จะเปิดปากถามคนข้าง ๆ ออกไป...
“นายพาฉันมาที่นี่ทำไม...” ฉันถามออกไปอย่างไม่เต็มเสียงมากนักด้วยความอยากรู้ว่าทำไมเขาที่ทำเหมือนจะขย้ำฉันให้ตาย แต่จู่ ๆ ก็พาฉันให้มาดื่มด่ำบรรยากาศที่สวยงามดั่งภาพวาดที่อยู่ตรงหน้านี้
“ก็อยากพามา...” ส่วนเขาที่ตอบเพียงสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียง
