“ทำไมถึงถามแบบนี้ละ??”
ก่อนที่คนตัวโตจะถามกลับด้วยน้ำเสียงเจือไปด้วยความน้อยใจ อีกทั้งสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด จนแม้ว่าการแสดงออกของเขานั่นในสายตาฉันมันจะดูน่าสงสาร แต่ฉันก็จำเป็นที่ต้องรู้ความรู้สึกที่แท้จริงของเขาให้ได้
“ตอบลินมาเถอะค่ะ...เพราะถ้าคุณแค่นึกสนุกเห็นลินเป็นแค่ของเล่นคลายเหงาเพื่อลดหนี้ที่ลินไม่ได้ก่อละก็ ลินเองก็จะยอมรับมันแต่โดยดี...แต่ว่า...ลินขอร้องได้ไหมคะ...คุณดีแลนอย่าได้มาเล่นกับความรู้สึกของลินเลยนะ ลินรับมันไม่ไหวจริง ๆ และอีกอย่างหนึ่งลินเองก็เป็นสิ่งมีชีวิตมีจิตใจต้องการอิสระในการใช้ชีวิตเช่นกัน ดังนั้นคุณดีแลนอย่าใช้หนี้สินเป็นข้ออ้างมากักลินเอาไว้แล้วให้ลินได้ชดใช้ให้คุณด้วยวิธีที่เหมาะสมเถอะค่ะ” ฉันหันหน้าไปเผชิญหน้าเขาตรง ๆ พร้อมกับบอกออกไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ข้างใน
และทันทีที่สิ้นคำพูดที่อยู่ในใจของฉันแล้ว เขาที่จ้องหน้าฉันกลับพร้อมกับนิ่งเ
