กระทั่งเมื่อรถสปอร์ตคันงามเลี้ยวเข้ามายังโครงการคอนโดสุดหรูใจกลางเมืองและด้วยความยิ่งใหญ่บวกกับความสวยงามอย่างน่าเหลือเชื่อ ทำให้ฉันได้แต่มองเพลินจนเผลอลืมไปเลยว่าเขาต้องพาฉันไปยังที่พักใหม่ของฉัน ไม่ใช่พาเลี้ยงเข้ามาที่หรู ๆ แบบนี้
และทันทีที่รถสปอร์ตจอดยังชั้นจอดรถที่กว้างใหญ่เสมือนกับว่าทำไว้ให้เขาโดยเฉพาะเท่านั้น...สติที่เหม่อลอยไปความสวยงามอลังการของวัตถุของฉันนั้นก็พลันกลับคืนสติมาในทันที
“เอ๊ะ!!...เอ่อ...คุณดีแลนค่ะมาแวะเอาของเหรอคะ” ฉันเอ่ยถามเขาพร้อมกับฝึกเรียกชื่อเขาให้ชินปาก เนื่องจากพรุ่งนี้ฉันก็ต้องเริ่มไปทำงานกับเขาแล้ว จะมาเรียกนาย ๆ เรียกห้วน ๆ ไม่ได้เดี๋ยวใครมาได้ยินเขา เขาจะหาว่าฉันยกตนเสมอนาย
“อืม...เธอเองก็ลงมาด้วยสิเห็นมองนู้นมองนี้ไม่หยุด...อ่อ...แล้วก็เรียกฉันว่า ดีน ก็พอดีแลนมันดูห่างเหินเกินไปหน่อย” เขาที่จะบอกฉันพร้อมกับเดินนำทางฉันไป
ฉันที่รู้สึกลังเลในตอนแรก
