ฉันหวีดออกมาอย่างไม่เต็มเสียงมากนักแต่ความรู้สึกข้างในกลับเต็มไปด้วยความโมโห พร้อมกับคิดไม่ถึงว่าการกระทำอันดิบเถื่อนของเขาตอนนั้นจะสร้างรอยอารยธรรมให้ฉันได้มากถึงขนาดนี้ และทันทีที่คิดได้แบบนั้นขาเรียวยาวก็รีบสาวเท้าทั้งสองข้างให้เดินมุ่งออกไปจากห้องด้วยความโกรธเคืองทันที
“หึ๊ย ~~ มิน่าล่ะ...ทำไมวันนี้มีแต่คนมองฉันแปลก ๆ” ฉันที่พานนึกไปถึงท่าทีของผู้คนที่ฉันได้พบเจอในวันนี้...พร้อมกับนึกไปถึงสายตาของพวกเขาที่เหล่มองมาทางฉันอยู่หลายหน จนในตอนนั้นฉันก็คิดว่ามันคงเป็นเพราะผู้ชายที่อยู่ด้านข้างฉันมากกว่าที่คงดูหล่อเหล่าราวกับเทพบุตรจนทุกคนต้องเผลอมอง
แต่ทว่า...ความจริงแล้วมันกลับไม่ใช่!! แต่มันเป็นเพราะไอ้รอยบ้าพวกนี้ต่างหากที่ทำให้ทุกคนมองมา...แต่เรื่องนั้นมันก็ยังไม่น่าเจ็บใจเท่า...เมื่อเขาคนนั้นคนที่ทำให้เกิดรอยเหล่านี้กลับไม่ยอมบอกอะไรกับฉันเลยสักนิดเดียวปล่อยให้ฉันเดินไปไหนต่อไหนพร้อมก
